Friday, 21 February 2014

                               മാറുന്ന അക്ഷരങ്ങള്‍  


                                     ഒരു ചുവന്ന പൂവിന്‍റെ --
                                     ദലങ്ങള്‍ കൊഴിഞ്ഞപ്പോഴാണ് 
                                     എന്നിലെ  അമ്പത്തൊന്നക്ഷരങ്ങള്‍ -
                                     പിഴച്ചത് .
                                     ലിഖിതമുദ്രകള്‍ പഴകിയപ്പോള്‍ ,
                                     ചില്ലുകള്‍ ഉടഞ്ഞു .
                                     വട്ടെഴുത്തും കോലെഴുത്തും -
                                     വംശനാശം വന്ന,
                                     സിംഹവാലന്‍കുരങ്ങുകളാണ് .
                                      അമ്പത്തൊന്നക്ഷരാളികള്‍ 
                                      മുത്തശ്ശികഥയായപ്പോള്‍ ,
                                      പുതിയ ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളുണര്‍ത്തി -
                                      സമ്മര്‍ദരാഷ്ട്രീയങ്ങള്‍ ,
                                      ഇരകളെ സൃഷ്ട്ട്ടിച്ചുകൊണ്ട് -
                                      നവവേദികകള്‍ ഒരുക്കി .
                                      നിയമപ്പ ലകകള്‍ ഭാരമേറി ,
                                      ഇടതുവശത്തേക്കുചരിഞ്ഞു .
                                      അപ്പോള്‍ തെക്ക് നിന്ന് വടക്കോട്ട്‌ -
                                      നടത്തിയ യാത്രകള്‍ ,
                                      ആരെയോ ഒന്നുകുലുക്കി -
                                      നിലം പതിപ്പിച്ചു .
                                      ഇപ്പോഴും ഭാഷകുതുകികള്‍ -
                                      തര്‍ക്കത്തിലാണ് .
                                      മലയാളഭാഷയില്‍ -
                                      അമ്പത്തൊന്നക്ഷരങ്ങള്‍ 
                                      തിരുത്തപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു .
                                      പുതിയകണക്കവതരിപ്പിക്കുന്നതിനു മുന്‍പ് ,
                                      ഒന്നു നിശബ്ദമാകു -
                                      ഇപ്പോഴും ആരൊക്കെയോ -
                                      യാത്രയിലാണ് .



                                                                                                                      രമ്യ പവനന്‍   
         
                                                                                      
                                     
 

Friday, 14 February 2014

                            സിനോപ്സിസ്  

   

                         ഒരു വാക്കിന്‍റെ മുനമ്പത്ത് സീതയും  
                         മറുവാക്കിന്‍റെ മുനമ്പത്ത് ഊര്‍മിളയും .
                         നൂറുവാക്ക്ദ്ധോരണിയുടെ ഒഴുക്കില്‍ -
                         വിള്ളല്‍ വീണപ്പോഴാണ് ,
                         പുരാണത്തിന്‍റെ തടയിടല്‍ .
                         ഒരുവള്‍ വിചാരനയാഗ്ര  സൃഷ്ടിച്ചപ്പോള്‍ 
                         മറുവള്‍ പൊട്ടിത്തെറിയില്‍ ഒഴുകിയ ലാവയായ് ,
                         പുനര്‍വായനയുടെ കിളിവാതിലിലൂടെ 
                         അരിച്ചിറങ്ങി വന്നു .


                        ഉരുക്കുദേഹങ്ങള്‍ ,
                        അടിയന്തിരാവസ്ഥയില്‍ 
                         ഉരുകിയോലിച്ചപോഴും 
                         ഉറച്ചകരുത്തില്‍ ,
                         നിലകൊണ്ട ശംബൂക പത്നി ,
                         ആയിരം തേങ്ങലുകളുടെ ,
                         കവാടങ്ങളെ ഭേദിച്ചു .


                         പെണ്ണെഴുത്തിന്‍റെ ,
                         തുഞ്ചത്തിരുന്ന് ,
                         ഊയലാടുന്ന പെണ്‍കിളികള്‍ ,
                         കൂട്ടത്തോടെ പറന്നു 
                         പെണ്‍വസന്തം തേടി 
                         സെമിനാര്‍ ഹാളുകളിലേക്ക് .
                         വീണ്ടുവിചാരങ്ങളിലൂടെ 
                         സീതയും ,ഊര്‍മ്മിളയും 
                         സിനോപ്സിസുകളില്‍ ,
                         പൂക്കളായി വിരിഞ്ഞു .
                         സഹതാപകണ്ണിക സൃഷ്ടിച്ച് ,
                         ശംബൂക പത്നിയും .

                         ബഹിരാകാശത്തെ തൊട്ടറിഞ്ഞ ,
                         ഫിനിക്സ്പക്ഷിക്ക് 
                         ആദരാഞ്ജലികള്‍ അര്‍പ്പിച്ചുകൊണ്ട് 
                         വെടിയുണ്ടയെ പിളര്‍ത്തിയ -
                         മസ്തിഷ്കത്തിന്‍റെ കരുത്തിനെ ,
                         വാനോളം പുകഴ്ത്തി 
                         ആരംഭിക്കാം ..
                         വരൂ ,നമുക്ക് രാമനെ -
                         വിമര്‍ശിക്കണ്ടേ ??
                                   
  


                                                                                                 രമ്യ പവനന്‍

Wednesday, 25 December 2013

                              നിഴല്‍മരം 

             
                                       വഴിമാറി മേവുന്ന -
                                       കന്യാവനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ 
                                       ഒരു നിഴല്‍മരം .
                                       പൂക്കാതെ പോയചില്ലയിലെ ,
                                       തളിര്‍ക്കാതെ പോയ ഇലയോര്‍മ്മകളെ -
                                       തഴുകി ,ഇടക്കണയാറുണ്ട് ,
                                       കൂട്ടംതെറ്റിയെത്തിയ -
                                       കടുത്ത കിനാപക്ഷികള്‍ .
                                 
                                       വിറകൊള്ളും ശയിത്യരാവിന്‍ 
                                       മാറിടം പിളര്‍ന്നൊഴുകിയ -
                                       നറും പാലിലമര്‍ന്നുറഞ്ഞ  -
                                       മൌനത്തെ 
                                       തട്ടിയുണര്‍ത്താറുണ്ട് 
                                       എന്നോ വലയം ചെയ്യ്ത -
                                       വിഷാദാത്മകത .

                                       വേരുടലിലെവിടെയോ -
                                       ഉറക്കം നടിച്ച് ,
                                       ഋണാത്മകതയിലാണ്ട് ,
                                       പതിയിരിക്കുന്നുണ്ട് 
                                       ഭ്രമാത്മകതയുടെ നാമ്പുകള്‍ .
 
                                       ആതിരക്കുളിരിന്‍ നിറവായ്‌ 
                                       ഒന്നെത്തിനോക്കി -
                                       പറയാതെ പോയ പ്രണയവും 
                                       പൂക്കാത്ത ചില്ലയില്‍ ,
                                       ഊയലാടി മറഞ്ഞ 
                                       കൌമാര സ്വപ്നങ്ങളും 
                                       ഓര്‍മയുടെ ഏതോ തീരത്തിരുന്നു 
                                       കൊത്തംക്കല്ലാടുന്നുണ്ട് .

                                       ഇടക്കണയുമെന്ന് നിനയ്കും 
                                       പേരറിയാ കാറ്റിനൊപ്പം ,
                                       നൃത്തംവെക്കുവാന്‍ വെമ്പും കാമനയും 
                                       ബാക്കിയായ സുരതമോഹത്തില്‍ലയിച്ചു .

                                       ഉണക്കുവീഴുമ്പോഴും ,
                                       നിഴല്‍മാത്രയില്‍ മരുവുമാ -
                                       മരസ്വപ്നത്തിന്‍റെ ചില്ലയില്‍ 
                                       ഒരു തളിര്‍കൂമ്പിനായ് 
                                       കണ്ണേരു വീഴാതെ കാത്തുവെച്ച് ,
                                       കാണിക്കയര്‍പ്പിച്ച് -
                                       ഒരു നിഴല്‍മരം .




                                                                                                                     
                                                                                                              രമ്യ പവനന്‍

Friday, 8 November 2013


                                  ഉടലുറക്കം 


                                   
                                       രാത്രിയുറക്കത്തിന്‍ 
                                       മൌനത്തെ ഛെദിച്ചെത്തിയ -
                                       കിനാവിന് ,
                                       അറിയാത്ത നിറവും 
                                       അറിയാത്ത ഗന്ധവും .
                                       തിരിച്ചറിയാത്ത ഭീതിയിലടക്കം ചെയ്യ്ത -
                                       ഈ പാഴ്ശരീരങ്ങള്‍ 
                                       രണ്ടായ് പിരിക്കാതെ ,
                                       ഇഴചേര്‍ന്നുരുമ്മി -
                                       ശയിച്ച ഉടലുറക്കത്തിന്‍റെ 
                                       അന്ത്യനിമിഷത്തിന്നാവി -
                                       ക്കറുതി വരാതെ ,
                                       പാതിഭോഗിച്ച 
                                       ശരീരങ്ങളെ ,
                                       തേടി നടന്ന കാറ്റിന് 
                                       വിയര്‍പ്പിന്‍റെ ഗന്ധം .
                                       പുലര്‍കാലങ്ങളെ -
                                      തട്ടിയുണര്‍ത്തിയ-
                                      അലമുറകളിലൊതുങ്ങിയ-
                                      സൂതികാഗൃഹങ്ങളില്‍ 
                                      നിമിഷത്തിന്‍ ,
                                      ഉടലുറക്കത്തിന്‍റെ ,
                                      മൊട്ടുകള്‍ വിരിയുന്നു .
                                      എന്‍ ഉറക്കത്തിന്‍ -
                                      ആഴത്തെ ,
                                      കെട്ടിവരിഞ്ഞ -
                                      കറുത്തസ്വപ്നത്തെ ,
                                      പഴിച്ച് ;
                                      ഉടലുണര്‍ച്ചയില്‍ ,
                                      പാതികൂമ്പിയ മിഴിയില്‍ -
                                      ഉതിര്‍ന്നകണ്ണീര്‍കണമായ് ,
                                      എന്നിലെ മാതൃത്വം .





                                       
                                                                                                                 രമ്യ പവനന്‍                                 
                               

Tuesday, 1 October 2013

                                     അഭയം 


                                     നീ പാടിയ മറുപാട്ടിന്‍റെ -
                                     ഇന്നലെകളിലൂടെ 
                                     എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണം .
                                     എന്‍റെ ചേതനയുണര്‍ന്ന -
                                     ഗര്‍ഭപാത്രത്തിലേക്ക് ...
                                     ആ പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയുടെ -
                                     ഇടനാഴിയിലൂടെ 
                                     കാഴ്ചയുടെ തിരകള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള -
                                     ഈ ലോകത്തെ കാണാം .
                                     നിന്നെയും എന്നെയും -
                                     വേര്‍തിരിച്ച ,
                                     ഒരു മുനമ്പില്‍വെച്ച് -
                                     വേര്‍പിരിച്ച ,
                                     കനല്‍പാതയില്‍ 
                                     പതിയിരിക്കുന്ന 
                                     വര്‍ഗശ ത്രുക്കളെ -
                                     കല്ലെറിയണ്ടെ ?
                                     ഒരു നിമിഷത്തിന്‍ -
                                     വേഗത്തില്‍ 
                                      ഇസ്സങ്ങളെ -
                                      റാഞ്ചിയെടുത്ത് പറന്ന -
                                      പേരറിയാക്കിളിയെ -
                                      പഴിക്കണ്ടേ ?
                                      ഒരു നാള്‍ ,
                                      കുത്തിയൊ ഴുകിയ 
                                       പുഴയുടെ 
                                       ഹൃദയതാളത്തെ -
                                       അളന്നവന്‍റെ ചിത 
                                       കത്തിയമര്‍ന്നിട്ടില്ല .
                                       അവിടെയിരുന്നു തീ കായുന്നവനും ,
                                       പച്ചമാംസത്തിന്‍റെ ഗന്ധമാണ് .
                                       എങ്കിലും അവന്‍ 
                                       ഉയരത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുമെന്ന് 
                                       വൃഥ നിനയ്ക്കണ്ടേ ? 
                                       ഒരു കള്ളചിരിയിലൂടെ 
                                       നൂറായിരം കള്ളങ്ങളെ അളന്ന് 
                                       ഒരു കൊള്ളിവാക്കിലൂടെ 
                                       നൂറുകൊള്ളിവെപ്പുകളെ കണ്ട് .
                                       ഇതെല്ലാം കാണും ,
                                       കൊറ്റിയുടെ തപസിനെ -
                                       കണ്ടിലെന്നുനടിച്
                                       എന്‍റെ കാഴ്ചയെ-
                                       ഞാന്‍ പിന്‍വലികട്ടെ 
                                       ഇവിടെ ഞാന്‍ -
                                       സുരക്ഷിതയാണ് .....            
                


                                                                            രമ്യ പവനന്‍

Sunday, 29 September 2013

                            ഉറവ

                                
                                    ഒരു വാക്കിന്‍റെ -
                                    മൗനത്തിനപ്പുറം 
                                    പെയ്യ്ത വാചാലതയാണ് 
                                    എന്‍റെ കന്നിമഴ .
                                    ഇനിയീ വസന്തത്തെ -
                                    കുളിര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ 
                                    ഉറവ തേടി -
                                    ആഴ്ന്നുപോയ 
                                    വേരുകളെ 
                                    ഞാന്‍ അറുത്തുനീക്കട്ടെ ,
                                    വേരറ്റ മരത്തില്‍ 
                                    പൂക്കുന്ന യവ്വന-
                                    തുടിപ്പുകള്‍ക്ക് 
                                    നീരായ് ..
                                    നിലയ്ക്കാത്ത 
                                    പെയ്യ്ത്തില്‍ 
                                    നനഞ്ഞ് 
                                    ഉറഞ്ഞ 
                                    ജലകണം 
                                    ഒരു മേഘപാളിയായ് 
                                    കണ്‍ഗോളത്തില്‍ 
                                    ഘനീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ,
                                    ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത 
                                    ജലത്തിന്‍റെ 
                                    ഉറവയായ് 



                                                                                                               രമ്യ പവനന്‍              
 

                           

Saturday, 21 September 2013

                               ഇലയെഴുത്ത് 


                                      ശിശിരത്തിലടര്‍ന്ന -
                                      സ്വപ്നങ്ങളെ
                                      ചേര്‍ത്തു വെച്ച് 
                                      ഇന്നലെകളുടെ ചായമണിഞ്ഞ്‌ 
                                      ഹരിതത്തിന്‍നൊമ്പരത്തിലുണര്‍ന്ന -
                                      ഈ ഇലയെഴുത്ത് 
                                      നിന്‍റെ മഴപുസ്തകത്തിന്‍-
                                      താളിലമര്‍ന്ന് 
                                      ഉണക്കുവീണ സിരയുടെ 
                                      തിരുശ്ശേഷിപ്പായി ,
                                      വിറങ്ങലിച്ചു .
                                      ഇന്നിവരും വേനലില്‍ -
                                      പെയ്യുമെന്ന് നിനയ്ക്കുംമഴയില്‍ 
                                      നനഞ്ഞ്‌ 
                                      എനിക്ക് പുനര്‍ജനിക്കണം .
                                      എന്‍റെ കൌമാരത്തിന്‍റെ -
                                      മുറ്റത്ത് .
                                      ഓരോ നിമിയിലും 
                                      മാറിവന്ന നിറങ്ങളുടെ -
                                      പച്ചപ്പില്‍ .
                                      പൂക്കാതെ പോയ -
                                      മോഹമരത്തിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ ,
                                      ബാക്കിവെച്ച പ്രണയം 
                                      ഒരു മാത്രാ പങ്കിടണ്ടേ ??