Wednesday, 25 December 2013

                              നിഴല്‍മരം 

             
                                       വഴിമാറി മേവുന്ന -
                                       കന്യാവനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ 
                                       ഒരു നിഴല്‍മരം .
                                       പൂക്കാതെ പോയചില്ലയിലെ ,
                                       തളിര്‍ക്കാതെ പോയ ഇലയോര്‍മ്മകളെ -
                                       തഴുകി ,ഇടക്കണയാറുണ്ട് ,
                                       കൂട്ടംതെറ്റിയെത്തിയ -
                                       കടുത്ത കിനാപക്ഷികള്‍ .
                                 
                                       വിറകൊള്ളും ശയിത്യരാവിന്‍ 
                                       മാറിടം പിളര്‍ന്നൊഴുകിയ -
                                       നറും പാലിലമര്‍ന്നുറഞ്ഞ  -
                                       മൌനത്തെ 
                                       തട്ടിയുണര്‍ത്താറുണ്ട് 
                                       എന്നോ വലയം ചെയ്യ്ത -
                                       വിഷാദാത്മകത .

                                       വേരുടലിലെവിടെയോ -
                                       ഉറക്കം നടിച്ച് ,
                                       ഋണാത്മകതയിലാണ്ട് ,
                                       പതിയിരിക്കുന്നുണ്ട് 
                                       ഭ്രമാത്മകതയുടെ നാമ്പുകള്‍ .
 
                                       ആതിരക്കുളിരിന്‍ നിറവായ്‌ 
                                       ഒന്നെത്തിനോക്കി -
                                       പറയാതെ പോയ പ്രണയവും 
                                       പൂക്കാത്ത ചില്ലയില്‍ ,
                                       ഊയലാടി മറഞ്ഞ 
                                       കൌമാര സ്വപ്നങ്ങളും 
                                       ഓര്‍മയുടെ ഏതോ തീരത്തിരുന്നു 
                                       കൊത്തംക്കല്ലാടുന്നുണ്ട് .

                                       ഇടക്കണയുമെന്ന് നിനയ്കും 
                                       പേരറിയാ കാറ്റിനൊപ്പം ,
                                       നൃത്തംവെക്കുവാന്‍ വെമ്പും കാമനയും 
                                       ബാക്കിയായ സുരതമോഹത്തില്‍ലയിച്ചു .

                                       ഉണക്കുവീഴുമ്പോഴും ,
                                       നിഴല്‍മാത്രയില്‍ മരുവുമാ -
                                       മരസ്വപ്നത്തിന്‍റെ ചില്ലയില്‍ 
                                       ഒരു തളിര്‍കൂമ്പിനായ് 
                                       കണ്ണേരു വീഴാതെ കാത്തുവെച്ച് ,
                                       കാണിക്കയര്‍പ്പിച്ച് -
                                       ഒരു നിഴല്‍മരം .




                                                                                                                     
                                                                                                              രമ്യ പവനന്‍

Friday, 8 November 2013


                                  ഉടലുറക്കം 


                                   
                                       രാത്രിയുറക്കത്തിന്‍ 
                                       മൌനത്തെ ഛെദിച്ചെത്തിയ -
                                       കിനാവിന് ,
                                       അറിയാത്ത നിറവും 
                                       അറിയാത്ത ഗന്ധവും .
                                       തിരിച്ചറിയാത്ത ഭീതിയിലടക്കം ചെയ്യ്ത -
                                       ഈ പാഴ്ശരീരങ്ങള്‍ 
                                       രണ്ടായ് പിരിക്കാതെ ,
                                       ഇഴചേര്‍ന്നുരുമ്മി -
                                       ശയിച്ച ഉടലുറക്കത്തിന്‍റെ 
                                       അന്ത്യനിമിഷത്തിന്നാവി -
                                       ക്കറുതി വരാതെ ,
                                       പാതിഭോഗിച്ച 
                                       ശരീരങ്ങളെ ,
                                       തേടി നടന്ന കാറ്റിന് 
                                       വിയര്‍പ്പിന്‍റെ ഗന്ധം .
                                       പുലര്‍കാലങ്ങളെ -
                                      തട്ടിയുണര്‍ത്തിയ-
                                      അലമുറകളിലൊതുങ്ങിയ-
                                      സൂതികാഗൃഹങ്ങളില്‍ 
                                      നിമിഷത്തിന്‍ ,
                                      ഉടലുറക്കത്തിന്‍റെ ,
                                      മൊട്ടുകള്‍ വിരിയുന്നു .
                                      എന്‍ ഉറക്കത്തിന്‍ -
                                      ആഴത്തെ ,
                                      കെട്ടിവരിഞ്ഞ -
                                      കറുത്തസ്വപ്നത്തെ ,
                                      പഴിച്ച് ;
                                      ഉടലുണര്‍ച്ചയില്‍ ,
                                      പാതികൂമ്പിയ മിഴിയില്‍ -
                                      ഉതിര്‍ന്നകണ്ണീര്‍കണമായ് ,
                                      എന്നിലെ മാതൃത്വം .





                                       
                                                                                                                 രമ്യ പവനന്‍                                 
                               

Tuesday, 1 October 2013

                                     അഭയം 


                                     നീ പാടിയ മറുപാട്ടിന്‍റെ -
                                     ഇന്നലെകളിലൂടെ 
                                     എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണം .
                                     എന്‍റെ ചേതനയുണര്‍ന്ന -
                                     ഗര്‍ഭപാത്രത്തിലേക്ക് ...
                                     ആ പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയുടെ -
                                     ഇടനാഴിയിലൂടെ 
                                     കാഴ്ചയുടെ തിരകള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള -
                                     ഈ ലോകത്തെ കാണാം .
                                     നിന്നെയും എന്നെയും -
                                     വേര്‍തിരിച്ച ,
                                     ഒരു മുനമ്പില്‍വെച്ച് -
                                     വേര്‍പിരിച്ച ,
                                     കനല്‍പാതയില്‍ 
                                     പതിയിരിക്കുന്ന 
                                     വര്‍ഗശ ത്രുക്കളെ -
                                     കല്ലെറിയണ്ടെ ?
                                     ഒരു നിമിഷത്തിന്‍ -
                                     വേഗത്തില്‍ 
                                      ഇസ്സങ്ങളെ -
                                      റാഞ്ചിയെടുത്ത് പറന്ന -
                                      പേരറിയാക്കിളിയെ -
                                      പഴിക്കണ്ടേ ?
                                      ഒരു നാള്‍ ,
                                      കുത്തിയൊ ഴുകിയ 
                                       പുഴയുടെ 
                                       ഹൃദയതാളത്തെ -
                                       അളന്നവന്‍റെ ചിത 
                                       കത്തിയമര്‍ന്നിട്ടില്ല .
                                       അവിടെയിരുന്നു തീ കായുന്നവനും ,
                                       പച്ചമാംസത്തിന്‍റെ ഗന്ധമാണ് .
                                       എങ്കിലും അവന്‍ 
                                       ഉയരത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുമെന്ന് 
                                       വൃഥ നിനയ്ക്കണ്ടേ ? 
                                       ഒരു കള്ളചിരിയിലൂടെ 
                                       നൂറായിരം കള്ളങ്ങളെ അളന്ന് 
                                       ഒരു കൊള്ളിവാക്കിലൂടെ 
                                       നൂറുകൊള്ളിവെപ്പുകളെ കണ്ട് .
                                       ഇതെല്ലാം കാണും ,
                                       കൊറ്റിയുടെ തപസിനെ -
                                       കണ്ടിലെന്നുനടിച്
                                       എന്‍റെ കാഴ്ചയെ-
                                       ഞാന്‍ പിന്‍വലികട്ടെ 
                                       ഇവിടെ ഞാന്‍ -
                                       സുരക്ഷിതയാണ് .....            
                


                                                                            രമ്യ പവനന്‍

Sunday, 29 September 2013

                            ഉറവ

                                
                                    ഒരു വാക്കിന്‍റെ -
                                    മൗനത്തിനപ്പുറം 
                                    പെയ്യ്ത വാചാലതയാണ് 
                                    എന്‍റെ കന്നിമഴ .
                                    ഇനിയീ വസന്തത്തെ -
                                    കുളിര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ 
                                    ഉറവ തേടി -
                                    ആഴ്ന്നുപോയ 
                                    വേരുകളെ 
                                    ഞാന്‍ അറുത്തുനീക്കട്ടെ ,
                                    വേരറ്റ മരത്തില്‍ 
                                    പൂക്കുന്ന യവ്വന-
                                    തുടിപ്പുകള്‍ക്ക് 
                                    നീരായ് ..
                                    നിലയ്ക്കാത്ത 
                                    പെയ്യ്ത്തില്‍ 
                                    നനഞ്ഞ് 
                                    ഉറഞ്ഞ 
                                    ജലകണം 
                                    ഒരു മേഘപാളിയായ് 
                                    കണ്‍ഗോളത്തില്‍ 
                                    ഘനീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ,
                                    ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത 
                                    ജലത്തിന്‍റെ 
                                    ഉറവയായ് 



                                                                                                               രമ്യ പവനന്‍              
 

                           

Saturday, 21 September 2013

                               ഇലയെഴുത്ത് 


                                      ശിശിരത്തിലടര്‍ന്ന -
                                      സ്വപ്നങ്ങളെ
                                      ചേര്‍ത്തു വെച്ച് 
                                      ഇന്നലെകളുടെ ചായമണിഞ്ഞ്‌ 
                                      ഹരിതത്തിന്‍നൊമ്പരത്തിലുണര്‍ന്ന -
                                      ഈ ഇലയെഴുത്ത് 
                                      നിന്‍റെ മഴപുസ്തകത്തിന്‍-
                                      താളിലമര്‍ന്ന് 
                                      ഉണക്കുവീണ സിരയുടെ 
                                      തിരുശ്ശേഷിപ്പായി ,
                                      വിറങ്ങലിച്ചു .
                                      ഇന്നിവരും വേനലില്‍ -
                                      പെയ്യുമെന്ന് നിനയ്ക്കുംമഴയില്‍ 
                                      നനഞ്ഞ്‌ 
                                      എനിക്ക് പുനര്‍ജനിക്കണം .
                                      എന്‍റെ കൌമാരത്തിന്‍റെ -
                                      മുറ്റത്ത് .
                                      ഓരോ നിമിയിലും 
                                      മാറിവന്ന നിറങ്ങളുടെ -
                                      പച്ചപ്പില്‍ .
                                      പൂക്കാതെ പോയ -
                                      മോഹമരത്തിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ ,
                                      ബാക്കിവെച്ച പ്രണയം 
                                      ഒരു മാത്രാ പങ്കിടണ്ടേ ??        

Tuesday, 27 August 2013

                    

                                   സമാധി 


                     ഉണര്‍ത്തുപാട്ടിനു ചെവിയോര്‍ക്കാതെ -
                     ശാന്തിയുടെ നയനങ്ങള്‍ പൂട്ടി ,
                     ബുദ്ധന്‍ .
                     അഹിംസയുടെ പതാക കീഴില്‍ 
                     തൂങ്ങിയാടുന്നു .
                     ആത്മഹത്യയാണ് ,
                     സമാധിയല്ല .

                     അണഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍ 
                     നിശബ്ദതയുടെ മറവില്‍
                     ഒരു തേങ്ങല്‍ 
                     ആയിരം തേങ്ങലായി-
                     പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു .
                     വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ -
                     ഉറ്റുനോക്കി ,
                     ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്ക്കുമെന്ന് നിനച് 
                     ദുഃഖവെള്ളിയെ കാത്തിരുന്നു .
                     കടമ്പിന്‍ചോട്ടിലിപ്പോള്‍ 
                     പയ്യ്ക്കള്‍ മേയാറില്ല ,
                     ഗോപികാനടനവുമില്ല .
                     രാധികയും ,മഗ്ദലനയും ,
                     വാസവദത്തയും ,
                     ഏതോ പുസ്തകതാളിലൊളിച്ചു
                     ഇന്നവള്‍ അമരജ്യോതിയായ് 
                     തൂങ്ങിയാടും തുലാസിന്‍ 
                     തട്ടിലിരുന്നു വിയര്‍ക്കുന്നു .
                     നിശബ്ദതയില്‍ ലയിക്കുന്നു ,
                     അഹിംസയും ,സ്നേഹവും ,ധര്‍മ്മവും .
                     
                     മിഴികള്‍പൂട്ടി
                     ഒന്നു ശ്രവിക്കു ,
                     ചിലപ്പോള്‍ കേട്ടാലോ 
                     റെയില്‍വേ ട്രാക്കിലമര്‍ന്നവളുടെ ,
                     തേങ്ങല്‍ ......




                                                                                                          രമ്യ പവനന്‍        
 

Tuesday, 6 August 2013


                                 കരിനീല 


                      ഓര്‍മയുടെയും മറവിയുടെയും മദ്ധ്യേ -
                      നീ  എനിക്കായ് നീട്ടിയ പൂവിന് ,
                      ദലമില്ലായിരുന്നു .
                
                      ഓജസറ്റ പൂവിന്‍-
                      അരങ്ങള്‍ 
                      എന്നെ ഇന്ന് ,
                      കുത്തിനോവിക്കുന്നു .
                      ഇന്നു ഞാന്‍ കരിനീല 
                      വ്രണപ്പെട്ട മനസ്സിലേക്ക് 
                      നീ ഒഴിച്ചുതന്ന ,
                      പൂന്തേന്‍,
                      നഞ്ച് എന്നറിയാതെ പോയവള്‍