Monday, 14 April 2014

                                 ഇന്നലെ കണ്ട കിനാവ് 


                                           ചില പകല്‍ കിനാവുകളുണ്ട് ,
                                           പെയ്തൊഴിയാത്ത മേഘങ്ങളെപോലെ 
                                           ആവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ താളത്തിനൊത്ത് 
                                           ഇടവില്ലാതെ പെയ്യും .

                                           അനുഭവിചൊഴിഞ്ഞുപോകും ,
                                           പകല്‍മനസ്സുകളില്‍ ,
                                           കുളിര്‍മഴയും ,പേമാരിയും 
                                           ഒന്നിച്ച് പെയ്യ്തിറങ്ങിതണുക്കും .
                                           ഇടയ്ക് ചുട്ടുപൊള്ളിക്കും .
                                           ചില വേളകള്‍ മുറിവുകളില്‍ -
                                           ഇറ്റും ഉപ്പുകാറ്റാകും .

                                           ഇന്നലെയും അനുവാദമില്ലാതെ -
                                           ഒന്നു വന്നുപോയി ,
                                           വേര്‍പെട്ട എന്‍റെ ഉടലില്‍ ,
                                           നിറയെ ചുവന്നപൂക്കളെ -
                                           അണിയിച്ച് ,മനോഹരിയാക്കി ,
                                           സമാന്തരദൂരങ്ങളിലൂടെ 
                                           തീവണ്ടിയായ് വഴിദൂരം -
                                           പിന്നിട്ട് പോയ്‌ മറഞ്ഞു .                   

                                           ഉടലുപ്പ് പകര്‍ന്നു,
                                           ഉയിരറ്റു അകന്നുപോയ -
                                           കിനാവുകള്‍ ,
                                           എന്‍റെ ഉന്മാദത്തിന്‍റെ
                                           അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ് .
                                           എന്‍റെ തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ,
                                           രേഖപ്പെടുത്തലുകലാണ്.

                                           സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നാമ്പിട്ട-
                                           ഒരു മൊട്ടാണ് ഞാന്‍ ,
                                           വിരിയുവാന്‍ കൊതിച്ചു -
                                           കൊഴിഞ്ഞപൂവിന്‍റെ ,
                                           കണ്ണീരാല്‍ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ-
                                           പൂമൊട്ട് .

                                           സ്വപ്നങ്ങളില്‍ കിടന്നുറങ്ങി,
                                           സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഉണര്‍ന്ന -
                                           നിമിഷങ്ങളെ പ്രണയിച്ച് ,
                                           എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ വെടിയുപ്പാകുന്നു .
                                           എന്നിലൂടെ പകല്‍കിനാവുകള്‍ ,
                                           ജനിച്ച് മരിക്കുന്നു .






                                                                                                      രമ്യ പവനന്‍     

Saturday, 12 April 2014

                                  തണല്‍മരങ്ങള്‍ 


                                          ഒരു ജന്മത്തിന്‍റെ അവസാന -
                                          ശിശിരം അവശേഷിപ്പിച്ച ,
                                          തണല്‍ മരമാണിത് .
                                          കാലം കോറിയിട്ട വടുക്കളാല്‍ ,
                                          ഉടലെഴുത്തുകള്‍-
                                          പുതുലിഖിതഭാഷകള്‍ ,
                                          രചിക്കുമ്പോഴും 
                                          പ്രണയത്തിന്‍റെ മരപച്ചയില്‍ 
                                          വസന്തത്തെ കുടിയിരുത്തി 
                                          കാമത്തിന്‍റെ പുഴുകുത്തിനെ 
                                          നുള്ളിയെടുത്ത് പ്രേമത്തിന്‍റെ ,
                                          പൂക്കളെ വിരിയിച്ചു .
                                          ഗ്രീഷ്മത്തിന്‍റെ കുഞ്ഞിളംപഴങ്ങളെ 
                                          ഏറ്റുവാങ്ങി ഉര്‍വരയായി 
                                          അതിജീവനത്തിന്‍റെ ,
                                          വിശുദ്ധിയിലമര്‍ന്നു .
                                          അടര്‍ന്നു പൊഴിയുന്ന -
                                          ഓരോ ഇലതാളിന്‍ ,
                                          സുതാര്യതയില്‍ ,
                                          നനവാര്‍ന്ന സനേഹത്തെ -
                                          ദര്‍ശിച്ചു .
                                          ഏറുവെയില്‍ ചൂടില്‍ ,
                                          സ്വയം ഉഷ്ണിച്ച് ;
                                          കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്തിന്‍റെ -
                                          മാബൂ സ്മരണയില്‍ മുഴുകി ,
                                          പെയ്തൊഴിഞ്ഞ  മഴയിലൂടെ ,
                                          വസന്തം പടിയിറങ്ങിയ-
                                          നാള്‍വഴികളെ നോക്കി ,
                                          ഇനിവരും പകല്‍ദൂരങ്ങളെ അളന്ന് ,
                                          കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഇലയനക്കംശ്രവിച് ,
                                          അവസാന തളിരിലയും പൊഴിച്ച് ,
                                          ഒരു മരം .







                                                                                                         രമ്യപവനന്‍         
                                         

Friday, 11 April 2014

                            കറുപ്പിനെ പ്രണയിച്ചവള്‍ 


                          
                                                കേവലത്വം അവശേഷിപ്പിച്ച -
                                                വാക്കുകളിലൂടെ എനിക്ക് ,
                                                ചിത്രകാരിയാവണം .
                                                ഭാവനയുടെ മൂടുപടമണിഞ്ഞ്‌
                                                ചെന്തീക്കനല്‍ കോരിയിട്ട ,
                                                വിളറിയ ക്യാന്‍വാസുകളില്‍
                                                വിശാലതയുടെ അടിയൊഴുക്കുകള്‍
                                                പകര്‍ത്തിയ ചിത്രണങ്ങള്‍
                                                ചില ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളായ് ,
                                                അവശേഷിക്കുന്നു .

                                               നിറക്കൂട്ടുകളില്‍ എനിക്ക് പ്രിയം
                                               കറുപ്പിനോടാണ് .
                                               എഴഴകിനെയും
                                               സ്വയം ലയിപ്പിക്കുന്ന
                                               കറുപ്പിനോട് .

                                               രാത്രിയില്‍ വിരിഞ്ഞുണര്‍ന്ന -
                                               വെണ്മ കലര്‍ന്ന പൂവിനും
                                               കറുപ്പിന്‍റെ സൌന്ദര്യമാണ് .

                                               അവന്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച് ,
                                               പോയ സ്വപ്നങ്ങളും
                                               എന്നെ തള്ളിവിട്ടത്
                                               കറുപ്പിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ്ണ്‍.

                                               ഇടമുറിയാതെത്തുന്ന -
                                               ഇരവിനും ,പകലിനും -
                                               മദ്ധ്യേ നിന്ന്
                                               ഞാന്‍ കൊതിച്ചതും
                                               കറുത്ത കരസ്പര്‍ശത്തെയായിരുന്നു .
                                               ഞാനും നീയും
                                               എന്തിന്,
                                               നമ്മുടെ പഴകിയപ്രണയം ,
                                               പോലും കറുപ്പല്ലേ
                                               സ്വയം മറന്നുപോയ -
                                               ഉന്മാദക്കറുപ്പ് .

                                              എനിക്ക് വേണ്ടത്
                                              ചുവന്ന പാതയൊരുക്കാന്‍
                                              നീ സൂക്ഷിച്ച ,
                                              കരിഞ്ഞ ഗുല്‍മോഹറുകളല്ല .
                                              രാത്രിയുടെ അരണ്ട -
                                              നിഴല്‍പച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍
                                              വിരിഞ്ഞ ,
                                              സുഗന്ധമുള്ള കറുത്തപൂക്കളെയാണ്ണ്‍.

                                              കറുത്ത ആകാശവും ,
                                              കറുത്ത ഭൂമിയും
                                              എന്നെ മാത്രം വലയം ചെയ്യ്ത
                                              കറുത്ത കിനാക്കളും,
                                              ചാലിച്ച് ,
                                              ഈ രാത്രിയുടെ പ്രതലത്തില്‍
                                              വരച്ചുവെച്ച ,
                                              കറുത്ത ചിത്രമാണ് നീ .





                                                                                                                   രമ്യ പവനന്‍  
                                                          

Tuesday, 8 April 2014

                             ചില കാഴ്ചകള്‍ 


                                    പകല്‍മഞ്ഞയില്‍ മുങ്ങിയ-
                                    ചില നിഴല്‍കാഴ്ചകളുണ്ട് .
                                    കിനാവിന്‍റെ അതിരുകള്‍ഭേദിച്ച് 
                                    ഒരു ജന്മാന്തരത്തിന്‍റെ ,
                                    ഉടലുപ്പ് പുരണ്ട് 
                                    പാനപാത്രങ്ങളില്‍ 
                                    സിന്ദൂരം നിറഞ്ഞു ,
                                    തുളുമ്പി പടര്‍ന്ന ,
                                    സായന്തനത്തിന്‍റെ 
                                    ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളായ് .

                                    എന്‍റെ പകലറുതിയില്‍ 
                                    അറംപറ്റിയ വാക്കായ് 
                                    മുറ്റത്ത്‌ വിരിഞ്ഞുകൊഴിഞ്ഞ -
                                    മന്ദാരത്തിന്‍റെ വെണ്മ ,
                                    കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ
                                    മനസിന്‍റെ ചിത്രണം പേറി ,
                                    വഴിദൂരങ്ങള്‍ ,
                                    പിന്നിട്ട പ്രണയകാഴ്ച .

                                    ഒരു വേള ,
                                    സൌഹൃദതിരകളുമായ് 
                                    കടല്‍ വലിഞ്ഞപ്പോഴും 
                                    തിരിച്ചു വരവിന്‍റെ 
                                    പ്രത്യാശയിലുണര്‍ന്ന -
                                    തിരക്കാഴ്ച .

                                    കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കി ,
                                    മനസില്‍ നിറയെ ,
                                    അരണ്ട പകല്‍ നിറച്ചുവെച്ച ,
                                    ചില വഴിക്കാഴ്ചകളുണ്ട് .
                                    ഭിക്ഷ തേടിയ പിഞ്ചുകയ്യില്‍ ,
                                    പകര്‍ന്ന വെള്ളിനാണയവും ,
                                    പാത വക്കിലുയര്‍ന്ന ,
                                    താരാട്ടിന്‍റെ ഈണവും .
                                    ഉടല്‍നഗ്നതയില്‍ 
                                    അവളെ നക്കിയെടുത്ത-
                                    ആസക്തിയും .
                                    ഇലതാളുകളിലെഴുതി വെച്ച 
                                    മരണങ്ങളും ,
                                    അറുതിയറ്റു പോയിരുന്നെങ്കില്‍ ..

                                    ഞാനും എന്‍റെ കാഴ്ചകളും ,
                                    മേഘദൂരം പിന്നിട്ട് ,
                                    യാത്രയിലാണ് ,
                                    യാത്രയില്‍ നിന്ന് യാത്രയിലേക്ക് ..









                                                                                                                  രമ്യ പവനന്‍