Friday, 29 March 2013

                                                      

                                      സങ്കേതം

                     ആരവങ്ങളുടെ  ആഴങ്ങല്‍ക്കപ്പുറത്ത്,
                     വികാരത്തിന്‍റെ  ലോകമുണ്ട് .
                     കണ്ണീരിനു ഉപ്പുരസമെന്നു , 
                     എനിക്ക് മനസിലാക്കിത്തന്നവന്‍ 
                     അറിയാതെ പോയ ഇടം 

                     ലോകത്തിന്‍റെ വാതായനം തുറന്ന് 
                     നീലച്ച ആകാശത്തിലേക്ക് പറക്കാം 
                     നവ്യാനുരാഗങ്ങളെ മനസ്സിലേറ്റി താലോലിക്കാം . 
                     പൂവിനേയും പൂമ്പാറ്റയെയും തേടാം 
                     നിറങ്ങളില്‍ നിന്നും നിറങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാം 
                     സങ്കല്പത്തിന്‍റെ തേരില്‍ രമണനും ചന്ദ്രികയുമാകാം .
                     ചിരമായ ലോകത്തില്‍ നിന്നും 
                     അപരിചിതമായ ലോകത്തിലേക്ക് ,
                     ഒരു പ്രയാണം .
                     സ്ഥിരതയില്‍ നിന്ന് അസ്ഥിരതയിലേക്ക് 
                     ഒരു എത്തിനോട്ടം .
                     ഈ ലോകത്തില്‍ കാമിയും കാമുകിയും ഞാന്‍ തന്നെ 
                     ഇവിടെതത്ത്വചിന്തയ്ക്ക്എന്ത്പ്രസക്തി ?
                     ഇവിടെ വിപ്ലവത്തിന് എന്ത് കാര്യം ?
                     ആത്മാശംത്തെതേടിയുള്ളപ്രയാണത്തില്‍ ,
                     'മരണം 'വിരുന്നുകാരനായേക്കാം .
                     വികലമായ ജല്പനങ്ങള്‍ ആയി നിനയ്ക്കാം  
                     എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ 
                     ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തി രയിള ക്കത്തില്‍.
                     ഞാന്‍ ഒന്ന് നനഞ്ഞോട്ടെ 
                     ആ നനവ് നിനവുകളായി 
                     എന്നിലെ പനിച്ച കിനാക്കള്‍ക്ക് 
                     ഉണരവേകട്ടെ ........................




                                                                                                             രമ്യ പവനന്‍  
            



Monday, 11 March 2013

       

                            പെയ്തിറങ്ങിയ പുതുമഴ 

                  
                                                    തപിക്കുന്ന മണ്ണിന്‍റെ മാറില്‍ ,
                                                    പെയ്തിറങ്ങിയ തൂമുത്ത് 
                                                    നിന്നില്‍ ബാല്യത്തിന്‍ 
                                                    സുഗന്ധം നല്‍കുന്നു.
                                                    നിനക്കന്യമായ സ്വപ്നം 
                                                    ഏതോ പേരറിയാ കിളിയുടെ ,
                                                    മൌനം പോലെ ഉറയുന്നു         
                                                    വിജനതയില്‍ വിലയം പ്രാപിച്ച 
                                                    നിന്‍റെ യവ്വനം ,
                                                    ഇന്നു താപം
                                                    കത്തിയാളുന്ന ഉക്ഷരഭൂവില്‍ ,
                                                    നീ നിന്‍റെ വന്യതയെ 
                                                    തിരയരുത് .
                                                    നിന്‍റെ ചിന്തകള്‍ ,
                                                    കൂടിലടച്ച കിളിയുടെ ,
                                                    നൊമ്പരത്തിലലിയുന്നു.
                                                    ഇടയ്ക്കണയുന്ന ,
                                                    പുതുമണ്ണിന്‍ ഗന്ധം 
                                                    നിന്‍റെ മൌനത്തെ ,
                                                    ത്രെസിപ്പിക്കം 
                                                    മറന്നുവെന്നു നീ ധരിപ്പിക്കും ,
                                                    പ്രണയത്തെ ഉണര്‍ത്താം 
                                                    ബാല്യം നിനക്ക് തണുപ്പും 
                                                    യവ്വനം നിനക്ക് ഉഷ്ണവുമാണ് ,
                                                    അന്തര്‍ദാഹത്താല്‍ വിയര്‍ക്കുന്ന 
                                                    നിന്‍റെ മനസ് ,
                                                    പെയ്തിറങ്ങിയ പുതുമഴയില്‍,
                                                    നനയുവാന്‍ വെമ്പുന്നില്ലേ ?
                                                    വിണ്ടുകീറിയ മണ്ണിന്‍റെ ,
                                                    മാറില്‍ ,
                                                    നിന്‍റെ മനസിന്‍റെ ,
                                                     മരുഭൂമിയില്‍ 
                                                     ഇനി പുതുമഴയ്ക്കായ്‌ 
                                                     കാത്തിരിക്കാം .                                           


                                                                                                                   രമ്യ പവനന്‍

Sunday, 10 March 2013

                                                           

                                  പുതുദിനം

            
                              ഇരുട്ടിനെ ഹൃദയത്തോടടുപ്പിച്ചു,
                              വെളുപ്പണിഞ്ഞ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍ 
                              അമാവാസിയിലേക്ക് മറയുവാന്‍വെമ്പുന്നു 
                              താരകള്‍ക്ക് ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന മഞ്ഞ നിറം 
                              ഭൂമിയിലെ ഉഷ്ണതാപത്താല്‍ 
                              ഓസോണിന്‍റെ ഹൃദയം പിളരുന്നു 
                              രാമഴയ്ക്ക് അമ്ലത്തിന്‍റെ ഗന്ധം 
                              ജലത്തിന്‍റെഉറവതേടി,
                              വേരുകള്‍ പായുന്നു 
                              പെരുകുന്ന താപത്തില്‍ 
                              നിലതെറ്റി വീണ ഇലയുടെ ,
                              ഹരിതത്തെ ഹനിക്കുന്നു.
                              തപിക്കുന്ന ഭൂമിയുടെ മാറില്‍ 
                              കരിഞ്ഞപൂക്കളുടെ അലങ്കാരം .
                              ഇന്നു ഭൂമിയുടെ ചരമദിനമാണ്‌ 
                              ആഘോഷങ്ങളെ ,
                              ആരവമാക്കുന്നവര്‍ക്ക് ,
                              ഒരു പുതുദിനം കൂടി .
                                                                                            
 
                               
                                                                                                       രമ്യ പവനന്‍

Thursday, 7 March 2013

                                കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കള്‍

                         
                            മുറിവുകള്‍ക്കു മുകളിലെ ഉപ്പുകാറ്റായി
                            നേര്‍ത്ത വേദനയില്‍ കുതിര്‍ന്ന്
                           ചിതലരിച്ച ഓര്‍മ്മകളുടെ,
                           ബാക്കിപത്രമായ്
                           മനസ്സില്‍ എവിടെയോ,
                           അക്ഷരപ്പൂക്കളുടെ മദിക്കുന്ന ഗന്ധം.

                           കാലത്തിന്‍റെ ഓളങ്ങളില്‍
                           എവിടെയോ ഒഴുകി
                           ജീവിത തിരകളെ എണ്ണി
                           ഇന്ന് ഞാന്‍,
                           കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കളെ
                           സ്വപ്നം കാണുന്നു.


                                                                                                   രമ്യ

Wednesday, 6 March 2013

                                       നിറഭേദം


                   പച്ചയും മഞ്ഞയും ഇലകള്‍ക്കിടയില്‍
                   ഞാനെന്‍റെ പ്രായത്തെ അളന്നു.
                   പച്ചിലകള്‍ എനിക്കായ്
                   ഒരു പൂക്കാലം തന്നു
                   സൗരഭ്യത്തെ നേദിച്ച്,
                    വസന്തത്തിന്‍റെ നിരചാര്‍ത്തായി.
                    നേര്‍ത്ത തെന്നല്‍
                   എനിക്ക് താരാട്ട് പാട്ടായി
                   ഇന്നത്‌ കൊടുങ്കാറ്റ്
                   ജീവിതച്ചുഴിയില്‍ വട്ടം തിരിയുന്നു
                   നില തെറ്റി ഉഴറി
                  ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്ന
                  ഇലയുടെ നിറം മഞ്ഞയാണ്
                 ജരാനരകള്‍ ബാധിച്ച മഞ്ഞ
                  ജീര്‍ണമായ കരിയിലകള്‍ക്കിടയില്‍ക്കിടന്ന്
                  ഞാനിന്ന്,
                  പച്ചിലയെ സ്വപ്നം കാണുന്നു..


                                                                                                രമ്യ                          

                                   വിഷപ്പല്ല്      

                                  ആലിലകള്‍ ഇളകുന്ന-
                                  താളത്തില്‍,
                                  ഹൃദയമിടിപ്പിനാല്‍
                                  ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ
                                  'അവന്‍' മറന്ന
                                  ഓര്‍മയുടെ സിംഫണി
                                  'അവള്‍'
                                  കേള്‍വി അറ്റവന്‍റെ
                                  ചെവിയിലേക്കൊഴിച്ചു
                                 *"പ്രണയത്തിന്‍റെ
                                  ഹരിതത്തില്‍
                                  കാതു അറുത്തവന്‍"
                                  നോക്കു കുത്തിയായി നില്‍ക്കെ
                                  ചുടു ചുംബനത്താല്‍
                                  തന്വിയെ,
                                  തണുപ്പിച്ച്
                                  വസന്തത്തിലെ-
                                  സുഗന്ധവായുവായ്‌
                                  'തഴുകി'
                                  കപടതയുടെ
                                  വിഷപ്പല്ലാഴ്ത്തി
                                  മരവിപ്പിച്ചു..


 *വിന്‍സെന്‍റ് വാന്‍ഗോഗ്

                                                                                                  രമ്യ
                                

         

          

Monday, 4 March 2013

                                                 ദൂരം


                                                          നിനക്കും എനിക്കും ഇടയ്ക്കു-
                                                           ഒരു മേഘദൂരം
                                                          അവ്യക്തമായ മേഘപാളികള്‍
                                                           ഘനീഭവിച്ചു നില്‍ക്കുന്ന-
                                                           നിന്‍റെ മനസ്സിന്‍റെ
                                                           അടയാളം.
                      


                                                           അസ്തമയത്തിലേക്ക് എത്തുവാന്‍
                                                            വെമ്പുന്ന എന്നിലെ
                                                            മേഘത്തിന്‍റെ നിറം ചുവപ്പാണ്....
                                                           ഒരിക്കല്‍ അസ്തമയ സൂര്യനോടൊപ്പം
                                                           ഞാനും ആഴിയില്‍ താഴ്ന്നു പോകും

                                                           അപ്പോഴും,
                                                           ഉറഞ്ഞു കൂടിയ നിന്നിലെ ഘനശ്യാമങ്ങള്‍
                                                           വീണ്ടും പനിനീര്‍ തളിക്കും
                                                           അത് നിന്നിലെ കാമനകള്‍ക്ക്‌
                                                           നീരായി മാറും
                                                           മരമായി വളര്‍ന്ന-
                                                           നിന്‍റെ മോഹങ്ങള്‍ക്ക്
                                                           ഒരു കൈത്താങ്ങ്‌...






                                                                                                     രമ്യ പവനന്‍