Wednesday, 25 December 2013

                              നിഴല്‍മരം 

             
                                       വഴിമാറി മേവുന്ന -
                                       കന്യാവനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ 
                                       ഒരു നിഴല്‍മരം .
                                       പൂക്കാതെ പോയചില്ലയിലെ ,
                                       തളിര്‍ക്കാതെ പോയ ഇലയോര്‍മ്മകളെ -
                                       തഴുകി ,ഇടക്കണയാറുണ്ട് ,
                                       കൂട്ടംതെറ്റിയെത്തിയ -
                                       കടുത്ത കിനാപക്ഷികള്‍ .
                                 
                                       വിറകൊള്ളും ശയിത്യരാവിന്‍ 
                                       മാറിടം പിളര്‍ന്നൊഴുകിയ -
                                       നറും പാലിലമര്‍ന്നുറഞ്ഞ  -
                                       മൌനത്തെ 
                                       തട്ടിയുണര്‍ത്താറുണ്ട് 
                                       എന്നോ വലയം ചെയ്യ്ത -
                                       വിഷാദാത്മകത .

                                       വേരുടലിലെവിടെയോ -
                                       ഉറക്കം നടിച്ച് ,
                                       ഋണാത്മകതയിലാണ്ട് ,
                                       പതിയിരിക്കുന്നുണ്ട് 
                                       ഭ്രമാത്മകതയുടെ നാമ്പുകള്‍ .
 
                                       ആതിരക്കുളിരിന്‍ നിറവായ്‌ 
                                       ഒന്നെത്തിനോക്കി -
                                       പറയാതെ പോയ പ്രണയവും 
                                       പൂക്കാത്ത ചില്ലയില്‍ ,
                                       ഊയലാടി മറഞ്ഞ 
                                       കൌമാര സ്വപ്നങ്ങളും 
                                       ഓര്‍മയുടെ ഏതോ തീരത്തിരുന്നു 
                                       കൊത്തംക്കല്ലാടുന്നുണ്ട് .

                                       ഇടക്കണയുമെന്ന് നിനയ്കും 
                                       പേരറിയാ കാറ്റിനൊപ്പം ,
                                       നൃത്തംവെക്കുവാന്‍ വെമ്പും കാമനയും 
                                       ബാക്കിയായ സുരതമോഹത്തില്‍ലയിച്ചു .

                                       ഉണക്കുവീഴുമ്പോഴും ,
                                       നിഴല്‍മാത്രയില്‍ മരുവുമാ -
                                       മരസ്വപ്നത്തിന്‍റെ ചില്ലയില്‍ 
                                       ഒരു തളിര്‍കൂമ്പിനായ് 
                                       കണ്ണേരു വീഴാതെ കാത്തുവെച്ച് ,
                                       കാണിക്കയര്‍പ്പിച്ച് -
                                       ഒരു നിഴല്‍മരം .




                                                                                                                     
                                                                                                              രമ്യ പവനന്‍

Friday, 8 November 2013


                                  ഉടലുറക്കം 


                                   
                                       രാത്രിയുറക്കത്തിന്‍ 
                                       മൌനത്തെ ഛെദിച്ചെത്തിയ -
                                       കിനാവിന് ,
                                       അറിയാത്ത നിറവും 
                                       അറിയാത്ത ഗന്ധവും .
                                       തിരിച്ചറിയാത്ത ഭീതിയിലടക്കം ചെയ്യ്ത -
                                       ഈ പാഴ്ശരീരങ്ങള്‍ 
                                       രണ്ടായ് പിരിക്കാതെ ,
                                       ഇഴചേര്‍ന്നുരുമ്മി -
                                       ശയിച്ച ഉടലുറക്കത്തിന്‍റെ 
                                       അന്ത്യനിമിഷത്തിന്നാവി -
                                       ക്കറുതി വരാതെ ,
                                       പാതിഭോഗിച്ച 
                                       ശരീരങ്ങളെ ,
                                       തേടി നടന്ന കാറ്റിന് 
                                       വിയര്‍പ്പിന്‍റെ ഗന്ധം .
                                       പുലര്‍കാലങ്ങളെ -
                                      തട്ടിയുണര്‍ത്തിയ-
                                      അലമുറകളിലൊതുങ്ങിയ-
                                      സൂതികാഗൃഹങ്ങളില്‍ 
                                      നിമിഷത്തിന്‍ ,
                                      ഉടലുറക്കത്തിന്‍റെ ,
                                      മൊട്ടുകള്‍ വിരിയുന്നു .
                                      എന്‍ ഉറക്കത്തിന്‍ -
                                      ആഴത്തെ ,
                                      കെട്ടിവരിഞ്ഞ -
                                      കറുത്തസ്വപ്നത്തെ ,
                                      പഴിച്ച് ;
                                      ഉടലുണര്‍ച്ചയില്‍ ,
                                      പാതികൂമ്പിയ മിഴിയില്‍ -
                                      ഉതിര്‍ന്നകണ്ണീര്‍കണമായ് ,
                                      എന്നിലെ മാതൃത്വം .





                                       
                                                                                                                 രമ്യ പവനന്‍                                 
                               

Tuesday, 1 October 2013

                                     അഭയം 


                                     നീ പാടിയ മറുപാട്ടിന്‍റെ -
                                     ഇന്നലെകളിലൂടെ 
                                     എനിക്ക് തിരിച്ചു പോകണം .
                                     എന്‍റെ ചേതനയുണര്‍ന്ന -
                                     ഗര്‍ഭപാത്രത്തിലേക്ക് ...
                                     ആ പൊക്കിള്‍ക്കൊടിയുടെ -
                                     ഇടനാഴിയിലൂടെ 
                                     കാഴ്ചയുടെ തിരകള്‍ക്കപ്പുറമുള്ള -
                                     ഈ ലോകത്തെ കാണാം .
                                     നിന്നെയും എന്നെയും -
                                     വേര്‍തിരിച്ച ,
                                     ഒരു മുനമ്പില്‍വെച്ച് -
                                     വേര്‍പിരിച്ച ,
                                     കനല്‍പാതയില്‍ 
                                     പതിയിരിക്കുന്ന 
                                     വര്‍ഗശ ത്രുക്കളെ -
                                     കല്ലെറിയണ്ടെ ?
                                     ഒരു നിമിഷത്തിന്‍ -
                                     വേഗത്തില്‍ 
                                      ഇസ്സങ്ങളെ -
                                      റാഞ്ചിയെടുത്ത് പറന്ന -
                                      പേരറിയാക്കിളിയെ -
                                      പഴിക്കണ്ടേ ?
                                      ഒരു നാള്‍ ,
                                      കുത്തിയൊ ഴുകിയ 
                                       പുഴയുടെ 
                                       ഹൃദയതാളത്തെ -
                                       അളന്നവന്‍റെ ചിത 
                                       കത്തിയമര്‍ന്നിട്ടില്ല .
                                       അവിടെയിരുന്നു തീ കായുന്നവനും ,
                                       പച്ചമാംസത്തിന്‍റെ ഗന്ധമാണ് .
                                       എങ്കിലും അവന്‍ 
                                       ഉയരത്തെഴുന്നേല്‍ക്കുമെന്ന് 
                                       വൃഥ നിനയ്ക്കണ്ടേ ? 
                                       ഒരു കള്ളചിരിയിലൂടെ 
                                       നൂറായിരം കള്ളങ്ങളെ അളന്ന് 
                                       ഒരു കൊള്ളിവാക്കിലൂടെ 
                                       നൂറുകൊള്ളിവെപ്പുകളെ കണ്ട് .
                                       ഇതെല്ലാം കാണും ,
                                       കൊറ്റിയുടെ തപസിനെ -
                                       കണ്ടിലെന്നുനടിച്
                                       എന്‍റെ കാഴ്ചയെ-
                                       ഞാന്‍ പിന്‍വലികട്ടെ 
                                       ഇവിടെ ഞാന്‍ -
                                       സുരക്ഷിതയാണ് .....            
                


                                                                            രമ്യ പവനന്‍

Sunday, 29 September 2013

                            ഉറവ

                                
                                    ഒരു വാക്കിന്‍റെ -
                                    മൗനത്തിനപ്പുറം 
                                    പെയ്യ്ത വാചാലതയാണ് 
                                    എന്‍റെ കന്നിമഴ .
                                    ഇനിയീ വസന്തത്തെ -
                                    കുളിര്‍പ്പിക്കുവാന്‍ 
                                    ഉറവ തേടി -
                                    ആഴ്ന്നുപോയ 
                                    വേരുകളെ 
                                    ഞാന്‍ അറുത്തുനീക്കട്ടെ ,
                                    വേരറ്റ മരത്തില്‍ 
                                    പൂക്കുന്ന യവ്വന-
                                    തുടിപ്പുകള്‍ക്ക് 
                                    നീരായ് ..
                                    നിലയ്ക്കാത്ത 
                                    പെയ്യ്ത്തില്‍ 
                                    നനഞ്ഞ് 
                                    ഉറഞ്ഞ 
                                    ജലകണം 
                                    ഒരു മേഘപാളിയായ് 
                                    കണ്‍ഗോളത്തില്‍ 
                                    ഘനീഭവിച്ചിട്ടുണ്ട് ,
                                    ഒരിക്കലും വറ്റാത്ത 
                                    ജലത്തിന്‍റെ 
                                    ഉറവയായ് 



                                                                                                               രമ്യ പവനന്‍              
 

                           

Saturday, 21 September 2013

                               ഇലയെഴുത്ത് 


                                      ശിശിരത്തിലടര്‍ന്ന -
                                      സ്വപ്നങ്ങളെ
                                      ചേര്‍ത്തു വെച്ച് 
                                      ഇന്നലെകളുടെ ചായമണിഞ്ഞ്‌ 
                                      ഹരിതത്തിന്‍നൊമ്പരത്തിലുണര്‍ന്ന -
                                      ഈ ഇലയെഴുത്ത് 
                                      നിന്‍റെ മഴപുസ്തകത്തിന്‍-
                                      താളിലമര്‍ന്ന് 
                                      ഉണക്കുവീണ സിരയുടെ 
                                      തിരുശ്ശേഷിപ്പായി ,
                                      വിറങ്ങലിച്ചു .
                                      ഇന്നിവരും വേനലില്‍ -
                                      പെയ്യുമെന്ന് നിനയ്ക്കുംമഴയില്‍ 
                                      നനഞ്ഞ്‌ 
                                      എനിക്ക് പുനര്‍ജനിക്കണം .
                                      എന്‍റെ കൌമാരത്തിന്‍റെ -
                                      മുറ്റത്ത് .
                                      ഓരോ നിമിയിലും 
                                      മാറിവന്ന നിറങ്ങളുടെ -
                                      പച്ചപ്പില്‍ .
                                      പൂക്കാതെ പോയ -
                                      മോഹമരത്തിന്‍റെ ചുവട്ടില്‍ ,
                                      ബാക്കിവെച്ച പ്രണയം 
                                      ഒരു മാത്രാ പങ്കിടണ്ടേ ??        

Tuesday, 27 August 2013

                    

                                   സമാധി 


                     ഉണര്‍ത്തുപാട്ടിനു ചെവിയോര്‍ക്കാതെ -
                     ശാന്തിയുടെ നയനങ്ങള്‍ പൂട്ടി ,
                     ബുദ്ധന്‍ .
                     അഹിംസയുടെ പതാക കീഴില്‍ 
                     തൂങ്ങിയാടുന്നു .
                     ആത്മഹത്യയാണ് ,
                     സമാധിയല്ല .

                     അണഞ്ഞ വെളിച്ചത്തില്‍ 
                     നിശബ്ദതയുടെ മറവില്‍
                     ഒരു തേങ്ങല്‍ 
                     ആയിരം തേങ്ങലായി-
                     പ്രതിധ്വനിക്കുന്നു .
                     വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളെ -
                     ഉറ്റുനോക്കി ,
                     ഉയര്‍ത്തെഴുന്നേല്ക്കുമെന്ന് നിനച് 
                     ദുഃഖവെള്ളിയെ കാത്തിരുന്നു .
                     കടമ്പിന്‍ചോട്ടിലിപ്പോള്‍ 
                     പയ്യ്ക്കള്‍ മേയാറില്ല ,
                     ഗോപികാനടനവുമില്ല .
                     രാധികയും ,മഗ്ദലനയും ,
                     വാസവദത്തയും ,
                     ഏതോ പുസ്തകതാളിലൊളിച്ചു
                     ഇന്നവള്‍ അമരജ്യോതിയായ് 
                     തൂങ്ങിയാടും തുലാസിന്‍ 
                     തട്ടിലിരുന്നു വിയര്‍ക്കുന്നു .
                     നിശബ്ദതയില്‍ ലയിക്കുന്നു ,
                     അഹിംസയും ,സ്നേഹവും ,ധര്‍മ്മവും .
                     
                     മിഴികള്‍പൂട്ടി
                     ഒന്നു ശ്രവിക്കു ,
                     ചിലപ്പോള്‍ കേട്ടാലോ 
                     റെയില്‍വേ ട്രാക്കിലമര്‍ന്നവളുടെ ,
                     തേങ്ങല്‍ ......




                                                                                                          രമ്യ പവനന്‍        
 

Tuesday, 6 August 2013


                                 കരിനീല 


                      ഓര്‍മയുടെയും മറവിയുടെയും മദ്ധ്യേ -
                      നീ  എനിക്കായ് നീട്ടിയ പൂവിന് ,
                      ദലമില്ലായിരുന്നു .
                
                      ഓജസറ്റ പൂവിന്‍-
                      അരങ്ങള്‍ 
                      എന്നെ ഇന്ന് ,
                      കുത്തിനോവിക്കുന്നു .
                      ഇന്നു ഞാന്‍ കരിനീല 
                      വ്രണപ്പെട്ട മനസ്സിലേക്ക് 
                      നീ ഒഴിച്ചുതന്ന ,
                      പൂന്തേന്‍,
                      നഞ്ച് എന്നറിയാതെ പോയവള്‍      
                        

Monday, 5 August 2013

   

                             കാലത്തിലൂടെ                      

           

                                 ഉണക്കുവീണ ചില്ലയില്‍ -
                                 ഒരു പൂവ് .
                                 പൂക്കുവാന്‍ വെമ്പുന്ന -
                                 ഒരു മൊട്ട് .
                                 നഷ്ടസ്വപ്നത്തിന്‍റെ ,
                                 ഇലകള്‍ ബാക്കിയായ -
                                 ശിശിരം ,
                                 അവസാന തളിരിലയെയും 
                                 പൊഴിച്ചു .
                                 ഒരു ജന്മത്തിന്‍ -
                                 മുകുരത്തില്‍ ക്ഷണികമാം -
                                 വസന്തത്തില്‍ ,
                                 വര്‍ഷത്തിന്‍ കണ്ണീര്‍ക്കണമേകി -
                                 ഹേമന്തത്തില്‍ കായ്ച്ച -
                                 ഫലങ്ങള്‍ പട്ടുപോയ് 
                                 ഇന്നലെകളുടെ തീക്കാറ്റെറ്റ്  





                                                                                                     രമ്യ പവനന്‍ 





                                                                    

Saturday, 11 May 2013

                               നിലതെറ്റിയ ഞാറ്റുവേല 


                                                   ഒരു ജന്മത്തിന്‍റെ -
                                                    ഞാറ്റുവേല പെയ്യ്ത്തില്‍ 
                                                    നന്നഞ്ഞ വയലാണിത് .
                                                     നിന്‍റെ മനസിനെ ഹരിതമാക്കിയ -
                                                     ഓര്‍മകളുടെ കാറ്റില്‍ '
                                                     ആ കതിരുകള്‍ ഉലയുന്നുണ്ട് 
                                                      ഉര്‍വരതയുടെ -
                                                      ഗര്‍ഭത്തില്‍മുളച്ച വിത്തുകള്‍ '
                                                      ഞാറ്റുവേല കുളിരില്‍'
                                                      വളര്‍ന്നു 
                                                      മുളപൊട്ടിയെത്തിയ സ്വപ്നങള്‍ക്ക് 
                                                      നീ കളിവീടായ് 
                                                      പൈതൃകത്തിന്‍ പൊന്‍  കിരണം 
                                                      നേദിച്ച് '
                                                      ഇന്നലെകളെ  നീക്കി -
                                                      നാളെയുടെ ഉണര്‍ത്തുപാട്ടെകി -
                                                      വളര്‍ത്തിയ '
                                                      നിന്‍ സിരകളുടെ ബാക്കിയായ് -
                                                      തീര്‍ന്ന കതിരുകള്‍ 
                                                      മരമായ്‌ വളര്‍ന്ന നിന്‍ -
                                                      സ്വപ്നത്തിന്‍ 
                                                      കട കൊയ്യുന്നു 
                                                      വിള കൊയ്യും കൊയ്യ്തരിവാളിനാല്‍ 
                                                      പൊക്കിള്‍കൊടിയറുക്കുന്നു .
                                                      നിന്നെ വിവസ്ത്രയാക്കുന്നു .
                                                      കണീരിന്‍ അമ്ലത്വം 
                                                      നക്കി രുചിക്കുന്നു .
                                                      ഇന്നു 
                                                      വ്രണിതമായ മനസ്സ് '
                                                      നിലതെറ്റി എത്തിയ '
                                                      ഞാറ്റുവേല പെയ്യ്തിന്‍ '
                                                      ഉഷ്ണത്തില്‍ 
                                                      ഉരുകുന്നുണ്ട് '
                                                      തകര്‍ന്ന ഗര്‍ഭപാത്രത്തിന്‍ 
                                                      ഭാരം പേറി .




                                                                                                                    രമ്യ പവനന്‍  

Friday, 5 April 2013


                          പുസ്തകത്തിലെ മയില്‍പ്പീലി 

                                                             
                                            മാനം കാണിക്കാതെ
                                            മഴവില്ലിനെ അറിയിക്കാതെ
                                            മനസ്സില്‍ ഒളിപ്പിച്ച
                                            മയില്‍‌പീലി കുഞ്ഞുങ്ങള്‍
                                            ഇന്നു വളര്‍ന്നു
                                            നിന്‍റെയും എന്‍റെയും
                                            സ്വപ്നങ്ങളെ
                                            ഓരോ പീലികളായി
                                            പുസ്തകതാളില്‍
                                            ചേര്‍ത്തുവെച്ചു
                                            പെറ്റ് വീഴുന്ന '
                                            കുഞ്ഞിനെ പോലെ
                                            കണ്‍ചിമ്മിയ ,
                                            മയില്‍‌പീലികല്‍
                                            പുസ്തകത്തിലിരുന്നു ,
                                            ജീര്‍ണ്ണിച്ചു .
                                            ഇന്നു ,
                                            നിന്‍റെ സ്വപ്നത്തില്‍
                                            കരിഞ്ഞ പീലിയുടെ
                                            ഒരു തുണ്ടെകിലും
                                            ബാക്കിയുണ്ടോ ?




                                                                                                      രമ്യ പവനന്‍  
        





                       


               

Friday, 29 March 2013

                                                      

                                      സങ്കേതം

                     ആരവങ്ങളുടെ  ആഴങ്ങല്‍ക്കപ്പുറത്ത്,
                     വികാരത്തിന്‍റെ  ലോകമുണ്ട് .
                     കണ്ണീരിനു ഉപ്പുരസമെന്നു , 
                     എനിക്ക് മനസിലാക്കിത്തന്നവന്‍ 
                     അറിയാതെ പോയ ഇടം 

                     ലോകത്തിന്‍റെ വാതായനം തുറന്ന് 
                     നീലച്ച ആകാശത്തിലേക്ക് പറക്കാം 
                     നവ്യാനുരാഗങ്ങളെ മനസ്സിലേറ്റി താലോലിക്കാം . 
                     പൂവിനേയും പൂമ്പാറ്റയെയും തേടാം 
                     നിറങ്ങളില്‍ നിന്നും നിറങ്ങളിലേക്ക് നീങ്ങാം 
                     സങ്കല്പത്തിന്‍റെ തേരില്‍ രമണനും ചന്ദ്രികയുമാകാം .
                     ചിരമായ ലോകത്തില്‍ നിന്നും 
                     അപരിചിതമായ ലോകത്തിലേക്ക് ,
                     ഒരു പ്രയാണം .
                     സ്ഥിരതയില്‍ നിന്ന് അസ്ഥിരതയിലേക്ക് 
                     ഒരു എത്തിനോട്ടം .
                     ഈ ലോകത്തില്‍ കാമിയും കാമുകിയും ഞാന്‍ തന്നെ 
                     ഇവിടെതത്ത്വചിന്തയ്ക്ക്എന്ത്പ്രസക്തി ?
                     ഇവിടെ വിപ്ലവത്തിന് എന്ത് കാര്യം ?
                     ആത്മാശംത്തെതേടിയുള്ളപ്രയാണത്തില്‍ ,
                     'മരണം 'വിരുന്നുകാരനായേക്കാം .
                     വികലമായ ജല്പനങ്ങള്‍ ആയി നിനയ്ക്കാം  
                     എന്‍റെ വാക്കുകള്‍ 
                     ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തി രയിള ക്കത്തില്‍.
                     ഞാന്‍ ഒന്ന് നനഞ്ഞോട്ടെ 
                     ആ നനവ് നിനവുകളായി 
                     എന്നിലെ പനിച്ച കിനാക്കള്‍ക്ക് 
                     ഉണരവേകട്ടെ ........................




                                                                                                             രമ്യ പവനന്‍  
            



Monday, 11 March 2013

       

                            പെയ്തിറങ്ങിയ പുതുമഴ 

                  
                                                    തപിക്കുന്ന മണ്ണിന്‍റെ മാറില്‍ ,
                                                    പെയ്തിറങ്ങിയ തൂമുത്ത് 
                                                    നിന്നില്‍ ബാല്യത്തിന്‍ 
                                                    സുഗന്ധം നല്‍കുന്നു.
                                                    നിനക്കന്യമായ സ്വപ്നം 
                                                    ഏതോ പേരറിയാ കിളിയുടെ ,
                                                    മൌനം പോലെ ഉറയുന്നു         
                                                    വിജനതയില്‍ വിലയം പ്രാപിച്ച 
                                                    നിന്‍റെ യവ്വനം ,
                                                    ഇന്നു താപം
                                                    കത്തിയാളുന്ന ഉക്ഷരഭൂവില്‍ ,
                                                    നീ നിന്‍റെ വന്യതയെ 
                                                    തിരയരുത് .
                                                    നിന്‍റെ ചിന്തകള്‍ ,
                                                    കൂടിലടച്ച കിളിയുടെ ,
                                                    നൊമ്പരത്തിലലിയുന്നു.
                                                    ഇടയ്ക്കണയുന്ന ,
                                                    പുതുമണ്ണിന്‍ ഗന്ധം 
                                                    നിന്‍റെ മൌനത്തെ ,
                                                    ത്രെസിപ്പിക്കം 
                                                    മറന്നുവെന്നു നീ ധരിപ്പിക്കും ,
                                                    പ്രണയത്തെ ഉണര്‍ത്താം 
                                                    ബാല്യം നിനക്ക് തണുപ്പും 
                                                    യവ്വനം നിനക്ക് ഉഷ്ണവുമാണ് ,
                                                    അന്തര്‍ദാഹത്താല്‍ വിയര്‍ക്കുന്ന 
                                                    നിന്‍റെ മനസ് ,
                                                    പെയ്തിറങ്ങിയ പുതുമഴയില്‍,
                                                    നനയുവാന്‍ വെമ്പുന്നില്ലേ ?
                                                    വിണ്ടുകീറിയ മണ്ണിന്‍റെ ,
                                                    മാറില്‍ ,
                                                    നിന്‍റെ മനസിന്‍റെ ,
                                                     മരുഭൂമിയില്‍ 
                                                     ഇനി പുതുമഴയ്ക്കായ്‌ 
                                                     കാത്തിരിക്കാം .                                           


                                                                                                                   രമ്യ പവനന്‍

Sunday, 10 March 2013

                                                           

                                  പുതുദിനം

            
                              ഇരുട്ടിനെ ഹൃദയത്തോടടുപ്പിച്ചു,
                              വെളുപ്പണിഞ്ഞ പൂര്‍ണ്ണചന്ദ്രന്‍ 
                              അമാവാസിയിലേക്ക് മറയുവാന്‍വെമ്പുന്നു 
                              താരകള്‍ക്ക് ചുവപ്പ് കലര്‍ന്ന മഞ്ഞ നിറം 
                              ഭൂമിയിലെ ഉഷ്ണതാപത്താല്‍ 
                              ഓസോണിന്‍റെ ഹൃദയം പിളരുന്നു 
                              രാമഴയ്ക്ക് അമ്ലത്തിന്‍റെ ഗന്ധം 
                              ജലത്തിന്‍റെഉറവതേടി,
                              വേരുകള്‍ പായുന്നു 
                              പെരുകുന്ന താപത്തില്‍ 
                              നിലതെറ്റി വീണ ഇലയുടെ ,
                              ഹരിതത്തെ ഹനിക്കുന്നു.
                              തപിക്കുന്ന ഭൂമിയുടെ മാറില്‍ 
                              കരിഞ്ഞപൂക്കളുടെ അലങ്കാരം .
                              ഇന്നു ഭൂമിയുടെ ചരമദിനമാണ്‌ 
                              ആഘോഷങ്ങളെ ,
                              ആരവമാക്കുന്നവര്‍ക്ക് ,
                              ഒരു പുതുദിനം കൂടി .
                                                                                            
 
                               
                                                                                                       രമ്യ പവനന്‍

Thursday, 7 March 2013

                                കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കള്‍

                         
                            മുറിവുകള്‍ക്കു മുകളിലെ ഉപ്പുകാറ്റായി
                            നേര്‍ത്ത വേദനയില്‍ കുതിര്‍ന്ന്
                           ചിതലരിച്ച ഓര്‍മ്മകളുടെ,
                           ബാക്കിപത്രമായ്
                           മനസ്സില്‍ എവിടെയോ,
                           അക്ഷരപ്പൂക്കളുടെ മദിക്കുന്ന ഗന്ധം.

                           കാലത്തിന്‍റെ ഓളങ്ങളില്‍
                           എവിടെയോ ഒഴുകി
                           ജീവിത തിരകളെ എണ്ണി
                           ഇന്ന് ഞാന്‍,
                           കൊഴിഞ്ഞ പൂക്കളെ
                           സ്വപ്നം കാണുന്നു.


                                                                                                   രമ്യ

Wednesday, 6 March 2013

                                       നിറഭേദം


                   പച്ചയും മഞ്ഞയും ഇലകള്‍ക്കിടയില്‍
                   ഞാനെന്‍റെ പ്രായത്തെ അളന്നു.
                   പച്ചിലകള്‍ എനിക്കായ്
                   ഒരു പൂക്കാലം തന്നു
                   സൗരഭ്യത്തെ നേദിച്ച്,
                    വസന്തത്തിന്‍റെ നിരചാര്‍ത്തായി.
                    നേര്‍ത്ത തെന്നല്‍
                   എനിക്ക് താരാട്ട് പാട്ടായി
                   ഇന്നത്‌ കൊടുങ്കാറ്റ്
                   ജീവിതച്ചുഴിയില്‍ വട്ടം തിരിയുന്നു
                   നില തെറ്റി ഉഴറി
                  ഞെട്ടറ്റു വീഴുന്ന
                  ഇലയുടെ നിറം മഞ്ഞയാണ്
                 ജരാനരകള്‍ ബാധിച്ച മഞ്ഞ
                  ജീര്‍ണമായ കരിയിലകള്‍ക്കിടയില്‍ക്കിടന്ന്
                  ഞാനിന്ന്,
                  പച്ചിലയെ സ്വപ്നം കാണുന്നു..


                                                                                                രമ്യ                          

                                   വിഷപ്പല്ല്      

                                  ആലിലകള്‍ ഇളകുന്ന-
                                  താളത്തില്‍,
                                  ഹൃദയമിടിപ്പിനാല്‍
                                  ചിട്ടപ്പെടുത്തിയ
                                  'അവന്‍' മറന്ന
                                  ഓര്‍മയുടെ സിംഫണി
                                  'അവള്‍'
                                  കേള്‍വി അറ്റവന്‍റെ
                                  ചെവിയിലേക്കൊഴിച്ചു
                                 *"പ്രണയത്തിന്‍റെ
                                  ഹരിതത്തില്‍
                                  കാതു അറുത്തവന്‍"
                                  നോക്കു കുത്തിയായി നില്‍ക്കെ
                                  ചുടു ചുംബനത്താല്‍
                                  തന്വിയെ,
                                  തണുപ്പിച്ച്
                                  വസന്തത്തിലെ-
                                  സുഗന്ധവായുവായ്‌
                                  'തഴുകി'
                                  കപടതയുടെ
                                  വിഷപ്പല്ലാഴ്ത്തി
                                  മരവിപ്പിച്ചു..


 *വിന്‍സെന്‍റ് വാന്‍ഗോഗ്

                                                                                                  രമ്യ