Monday, 29 December 2014

                     മരണപത്രം

                  --------------------
പെരുവഴിയില്‍ ദിശയറ്റവാക്കുകള്‍,
ഒന്നുരിയാടാനാവാതെ,
ഹൃദയാഴങ്ങളില്‍ കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ –
മഴപൊട്ടുകലര്‍ന്ന,
നിന്‍റെ മൗനവചസിന്‍ മദ്ധ്യേ-
പടര്‍ന്നൊഴുകിയകന്ന വൈഖരിയായ്,
വിദൂരതയുടെ അബോധതീരങ്ങളില്‍
അലയടിക്കുന്നു.
ഉന്മകള്‍ അടക്കംചെയ്ത –
കൈപുസ്തകതാളുകളില്‍
എന്നിലെ മരിച്ച വാക്കുകള്‍,
പുനര്‍ജനിക്കപെടുന്നു.
ഇന്നലെകളെ പുല്‍കി
നാളെയുടെ താളുകളില്‍
അടര്‍ന്നുവീഴാതെ,
നിനക്കുമാത്രമായി
ഞാന്‍ ഒരു ആത്മഹത്യാകുറിപ്പ്
എഴുതിവെച്ചിട്ടുണ്ട്. 






                                                                                      രമ്യ പവനന്‍

Thursday, 30 October 2014


                             പുനര്‍ജ്ജന്മംതേടി 


                                        ഞാന്‍ മടങ്ങുകയാണ് ,
                                        നിന്‍റെ മൌനങ്ങള്‍ 
                                        തണല്‍ വിരിച്ച ,
                                        വേനലിന്‍റെ ആകാശങ്ങളിലൂടെ  
                                        ദീര്‍ഘമായ യാത്രകളില്‍ 
                                        അവ്യക്തമായ പിന്‍വിളികള്‍ക്കപ്പുറം 
                                        മരിച്ച് നിന്നിലേക്ക്‌ ,
                                        പുനര്‍ജനിക്കപ്പെടുന്ന -
                                        നിമിഷത്തെ തേടി .

                                        ജന്മാന്തരങ്ങള്‍ക്കതീതമായ് 
                                        ആ ഹൃദയാന്തരത്തില്‍ ,
                                        ഒരു ചെടി .
                                        നവ്യമാം അനുരാഗം ,
                                        വിരിയിക്കുന്ന -
                                        പൂമൊട്ട് .
                                        അതിലുപരി ,
                                        ഋതുപര്‍ണന്‍ എണ്ണാത്ത -
                                        ഒരില .
                                        പുനര്‍ജന്മത്തിന്‍റെ -
                                        സങ്കല്പ ഭൂമികയില്‍ ,
                                        ഞാന്‍ നിരന്തരം ജനിക്കപെടണം .
                                        ഇലക്കയ്യില്‍ തഴമ്പിച്ച -
                                        രേഖകളില്‍ ,
                                        എന്‍റെ ജാതകക്കുറിപ്പുകള്‍ 
                                        വായിക്കപ്പെടണം .
                                        പകലൊടുങ്ങാത്തമനസുകളില്‍ ,
                                        രാവണയാത്ത ദിനങ്ങളെണ്ണ ണം    .
                                        നിന്‍റെ വിരല്‍ത്തുമ്പില്‍ കിളിര്‍ത്ത 
                                        തളിരിലയിലെ ,
                                        നീലഞരമ്പ്കളില്‍ -
                                        ഉന്മാദത്തിന്‍ ഉറവയുണ്ട് 
                                        എന്‍റെ മേഘങ്ങള്‍പെയ്യ്ത മഴകള്‍ ,
                                        കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയൊഴുകിയപുഴ ,
                                        ചാലൊടുങ്ങി ,
                                        വേനലുകളില്‍ ലയിച്ച് ,
                                        വീണ്ടും നിന്‍റെ ഉറവകളില്‍ 
                                        പുനര്‍ജനിക്കപെടണം .
                                        മരണത്തിനോടുവിലെ പുനര്‍ജ്ജന്മം 
                                        നെരിപ്പോടില്‍ അണയാത്ത സ്വപ്നമായിരുന്നു .     








                                                                                                                      രമ്യപവനന്‍   

Thursday, 16 October 2014


                                 ചിത്രത്തിലൊളിപ്പിച്ചത് 


                                      അവന്‍ വരച്ചുവെച്ച ചിത്രതിനരികെ -
                                      പച്ചയും നീലയും ഇടകലര്‍ന്ന് 
                                      അബോധഭൂമിതന്‍ ആഴങ്ങളില്‍ 
                                      ഒരു പുഴയൊഴുകുന്നുണ്ട് .

                                      മറന്നു വെച്ച ഉറവയില്‍ 
                                      ചെമ്പഴുക്കപോലെ 
                                      ആയിരം സൂര്യന്‍മാര്‍ 
                                      ഒന്നിച്ചുദിച്ച് അസ്തമിക്കുന്നുണ്ട് . .
    
                                      പുഴയുടെ കൈവഴികള്‍ 
                                      എന്‍റെ നീലഞരമ്പുകളാണ് .

                                      കാമനകള്‍ വേര്‍പെടുത്തിയ -
                                      സിരയിലൂടൊഴുകിയെത്തിയ നിണം ,
                                      ചാലിച്ച് ,
                                      നിന്‍റെ കടുത്ത ഉന്മാദങ്ങളെ 
                                      ചുവപ്പിക്കാം .

                                      നീ രാത്രിയും ,
                                      ഞാന്‍ നിലാവുമാകാം .
                                      ഇരുളില്‍ വിരിഞ്ഞ -
                                      പൂവിന് ,
                                      കാമത്തിന്‍റെ നിറം പകരാം .
                                      ധനുകുളിരിലിളം ചൂടുപകരാന്‍ ,
                                      നിലാവു പെയ്യിക്കാം .
                                      നഭസ്സിന്‍ തൊട്ടിലില്‍ 
                                      നക്ഷ്ത്രക്കുഞ്ഞുങ്ങളെ -
                                      പെറ്റ് വളര്‍ത്താം .

                                      തീര്‍ന്നു ,
                                      നിന്‍റെ മോഹങ്ങള്‍ക്ക് 
                                      ഇവിടെ വിരാമം .

                                      ഇനി ,
                                      എന്നിലെ ജാലകവഴികളില്‍ 
                                      നിനക്ക് അസ്തമിക്കുന്ന-
                                      സൂര്യനെ ദര്‍ശിക്കാം .
                                      നിനച്ചിരിക്കാതണഞ്ഞ -
                                      വേനല്‍മഴയില്‍ നനഞ്ഞ് ,
                                      കുതിര്‍ന്ന് ,
                                      പടര്‍ന്നൊഴുകിയ ,
                                      ചിത്രമായ് 
                                      കുങ്കുമചുവപ്പായ് 
                                      ആകാശവീഥിയില്‍ 
                                      ലയിക്കാം .      







                                                                                                  രമ്യപവനന്‍       

Wednesday, 15 October 2014


                                 ഉഭയജീവിതം 

              
                                  മറുപിറവി തേടി ജന്മത്തിന്‍റെ
                                  ഒരു വരമ്പില്‍ ,
                                  ഉയര്‍ന്നുപൊങ്ങുന്ന മഴക്കരച്ചിലുകളില്‍ 
                                  വിധിയും ,വിപരീതവും 
                                  വിളര്‍ത്തുപോയ -
                                  പായല്‍വഴികളില്‍ 
                                  ഉഭയജീവിതത്തിലെ 
                                  വ്യാകരണതെറ്റുകള്‍ 
                                  തവളപൊത്തലുകളായ് 
                                  മറന്നുവെച്ച സ്ത്രീസ്വത്വ -
                                  ഭൂമികയിലെ ,
                                  പുംലിംഗവഴികളെ 
                                  തിരയുകയാണ് .
                                  പെണ്‍മയും ,ആണ്‍മയും 
                                  ഒരേ ചാലിലൊഴുകി 
                                  രണ്ടായ്‌ പിരിഞ്ഞ കൈവഴിയില്‍ -
                                  വാലിളക്കി ,
                                  ഉഭയജീവികള്‍ 
                                  ഒരു വംശത്തിന്‍റെ 
                                  തിരുശേഷിപ്പുകള്‍ .

                                  അവശേഷിപ്പിച്ച തുലാവര്‍ഷ -
                                  പച്ചയില്‍ ,
                                  തോട്ടുവക്കത്തെ 
                                  ഒതുക്കുകല്ലിനടിയില്‍ ,
                                  ഉണര്‍ച്ചകളില്‍ 
                                  ചരിത്രത്തിലെ 
                                  ഉഭയജീവിക്കഥകള്‍ 
                                  നിര്‍ത്താതെ ..
                                  തളരാതെ ...
                                  പുലമ്പുന്നു 
                                  ഇരമ്പിയാര്‍ത്ത -
                                  മഴക്കരച്ചിലായ് .   
                                 






                                                                                                      രമ്യപവനന്‍

Monday, 28 July 2014

 

                                ദ്വീപ്‌ 


                                മറവിയെ  ഓര്‍മിപ്പിച്ച് 
                                ഓരോ നിമിഷവും 
                                നീ എന്നില്‍ ജനിച്ച് കൊണ്ടേയിരുന്നു .

                                കാര്‍മേഘക്കുളിര് 
                                നിറഞ്ഞു പെയ്യുമ്പോഴും 
                                പെയ്യ്‌തൊഴിഞ്ഞ മഴമേഘങ്ങളില്‍ 
                                തങ്ങിയ മനസിനെ തിരയുമ്പോഴും 
                                കൈ മടങ്ങുന്ന നിമിഷാ ര്‍ത്ഥങ്ങളിലൂടെ ,
                                നീ വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിച്ച്കൊണ്ടേയിരുന്നു .

                                ഇന്ന് ,
                                അതിരുകളാല്‍ വലയം ചെയ്യ്ത -
                                ദ്വീപാണ് ഞാന്‍ .
                                കടലാഴങ്ങളെ സ്പര്‍ശിക്കാതെ 
                                ആകാശനീലിമയെ പുണരാതെ 
                                ഉന്മധ്യതയില്‍ തങ്ങി -
                                ജല വഴിയില്‍ ജഡമാകുമ്പോഴും 
                                വേറിടുന്ന ആത്മാവിന്റെ -
                                ഉള്‍കാമനയില്‍ 
                                നീ ജനിച്ച് കൊണ്ടേയിരിക്കും .




                                                                                                               രമ്യപവനന്‍    

Thursday, 22 May 2014

പറയാന്‍മറന്നത് 

ഉറഞ്ഞ മഞ്ഞ ഉറക്കത്തില്‍ ..
നേര്‍ത്ത നൊ മ്പര പടവുകള്‍ ഇറങ്ങി
എന്നെ തട്ടിയുണര്‍ത്താതെ ,
എന്നെ സ്പര്‍ശിക്കാതെ
ഒരു നിഴലായ് ലയിച്ച പ്രണയമുണ്ട് .

ഓരോ യാമങ്ങളിലും
ഞാന്‍ തിരയുന്നത്
എന്നില്‍ ഉറഞ്ഞുപോയ
നിറമില്ലാത്ത പ്രണയത്തെയാണ് .
പ്രണയം മഴയായും
പൂവ് പ്രണയാതുരമായും
പുഴയും പൂനിലാവും
പ്രണയമാനസങ്ങളായും
തിരിച്ചറിയുന്ന നിമിഷങ്ങളില്‍
നിറമില്ലാത്ത പൂമ്പാറ്റതന്‍ -
തേരിലേറി
സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നിന്നും ,
സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക്
ഒഴുകും
നിറമില്ലാത്ത ഈ ശൂന്യതയാല്‍
പ്രണയകനവുകളുടെ
സുതാര്യതയിലൂടെ
ആത്മാവില്‍ ,
മുറിവുകള്‍ ഇറ്റിറ്റ് ,
പ്രണയം പൊടിയുന്നു .
എനിക്ക് ചുറ്റിലും നിറയും
പ്രണയകലമ്പലുകള്‍ക്കിടയില്‍
ഇടയ്ക് ഓര്‍മവരും
നീ എന്‍റെ മറന്നുവെച്ച -
പ്രണയമായിരുന്നെന്ന് ...


                         

                                                                                            രമ്യ പവനന്‍

                                                           

Friday, 9 May 2014


                             രേഖയിലൂടെ ...


                                             കൈവെള്ളയിലെ  ,
                                             നേര്‍ത്ത രേഖയിലൂടെയാണ് 
                                              ഒരു ജന്മാന്തരത്തിന്‍ 
                                              വരമ്പില്‍ നിന്ന് ,
                                              നീ എന്നിലേക്കും ,
                                              ഞാന്‍ നിന്നിലേക്കും ,
                                              ചേക്കേറിയത് .

                                               ആദിയും അന്ത്യവും ,
                                               വരച്ചു വെച്ച -
                                               മൃദു രേഖതന്‍ ,
                                               കൈവഴികളില്‍ 
                                               ചെറു തേനിന്‍പുഴയൊഴുകി .

                                               വ്യാഴമണ്ടലത്തിന്‍ ,
                                               ഉന്മധ്യതയിലെ ,
                                               ഋജുരേഖയില്‍ ,
                                               ചാഞ്ഞിറങ്ങിയ-
                                               ശിഥില മോഹങ്ങളിലാണ് 
                                               നിന്‍റെ ഹൃദയരേഖ 
                                               ആദ്യം സ്പര്‍ശിച്ചത് .

                                               വരണ്ട പ്രണയത്തിന്‍റെ 
                                               അടയാളപെടുത്തലുകളായ് ,
                                               അവ നെടുകെ ഛെദിക്കപെട്ട് ,
                                               ഒന്ന് ജനിയിലേക്കും ,
                                               മറ്റൊന്ന് മൃദിയിലേക്കും 
                                               പ്രയാണത്തിലാണ് .

                                               പാതിയറ്റ ആയുര്‍രേഖയില്‍,
                                               വഴിയറിയാതെ , 
                                               ഭീതിയിലമര്‍ന്ന് ,
                                               രേഖകള്‍ക്ക് നടുവില്‍ 
                                               പരസ്പരം മുറിഞ്ഞുപോയ -
                                               നമ്മള്‍ .








                                                                                                രമ്യപവനന്‍

                                                               

Monday, 14 April 2014

                                 ഇന്നലെ കണ്ട കിനാവ് 


                                           ചില പകല്‍ കിനാവുകളുണ്ട് ,
                                           പെയ്തൊഴിയാത്ത മേഘങ്ങളെപോലെ 
                                           ആവര്‍ത്തനത്തിന്‍റെ താളത്തിനൊത്ത് 
                                           ഇടവില്ലാതെ പെയ്യും .

                                           അനുഭവിചൊഴിഞ്ഞുപോകും ,
                                           പകല്‍മനസ്സുകളില്‍ ,
                                           കുളിര്‍മഴയും ,പേമാരിയും 
                                           ഒന്നിച്ച് പെയ്യ്തിറങ്ങിതണുക്കും .
                                           ഇടയ്ക് ചുട്ടുപൊള്ളിക്കും .
                                           ചില വേളകള്‍ മുറിവുകളില്‍ -
                                           ഇറ്റും ഉപ്പുകാറ്റാകും .

                                           ഇന്നലെയും അനുവാദമില്ലാതെ -
                                           ഒന്നു വന്നുപോയി ,
                                           വേര്‍പെട്ട എന്‍റെ ഉടലില്‍ ,
                                           നിറയെ ചുവന്നപൂക്കളെ -
                                           അണിയിച്ച് ,മനോഹരിയാക്കി ,
                                           സമാന്തരദൂരങ്ങളിലൂടെ 
                                           തീവണ്ടിയായ് വഴിദൂരം -
                                           പിന്നിട്ട് പോയ്‌ മറഞ്ഞു .                   

                                           ഉടലുപ്പ് പകര്‍ന്നു,
                                           ഉയിരറ്റു അകന്നുപോയ -
                                           കിനാവുകള്‍ ,
                                           എന്‍റെ ഉന്മാദത്തിന്‍റെ
                                           അടയാളപ്പെടുത്തലുകളാണ് .
                                           എന്‍റെ തിരിച്ചറിവിന്‍റെ ,
                                           രേഖപ്പെടുത്തലുകലാണ്.

                                           സ്വപ്നങ്ങളില്‍ നാമ്പിട്ട-
                                           ഒരു മൊട്ടാണ് ഞാന്‍ ,
                                           വിരിയുവാന്‍ കൊതിച്ചു -
                                           കൊഴിഞ്ഞപൂവിന്‍റെ ,
                                           കണ്ണീരാല്‍ കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ-
                                           പൂമൊട്ട് .

                                           സ്വപ്നങ്ങളില്‍ കിടന്നുറങ്ങി,
                                           സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ഉണര്‍ന്ന -
                                           നിമിഷങ്ങളെ പ്രണയിച്ച് ,
                                           എന്‍റെ ചിന്തകള്‍ വെടിയുപ്പാകുന്നു .
                                           എന്നിലൂടെ പകല്‍കിനാവുകള്‍ ,
                                           ജനിച്ച് മരിക്കുന്നു .






                                                                                                      രമ്യ പവനന്‍     

Saturday, 12 April 2014

                                  തണല്‍മരങ്ങള്‍ 


                                          ഒരു ജന്മത്തിന്‍റെ അവസാന -
                                          ശിശിരം അവശേഷിപ്പിച്ച ,
                                          തണല്‍ മരമാണിത് .
                                          കാലം കോറിയിട്ട വടുക്കളാല്‍ ,
                                          ഉടലെഴുത്തുകള്‍-
                                          പുതുലിഖിതഭാഷകള്‍ ,
                                          രചിക്കുമ്പോഴും 
                                          പ്രണയത്തിന്‍റെ മരപച്ചയില്‍ 
                                          വസന്തത്തെ കുടിയിരുത്തി 
                                          കാമത്തിന്‍റെ പുഴുകുത്തിനെ 
                                          നുള്ളിയെടുത്ത് പ്രേമത്തിന്‍റെ ,
                                          പൂക്കളെ വിരിയിച്ചു .
                                          ഗ്രീഷ്മത്തിന്‍റെ കുഞ്ഞിളംപഴങ്ങളെ 
                                          ഏറ്റുവാങ്ങി ഉര്‍വരയായി 
                                          അതിജീവനത്തിന്‍റെ ,
                                          വിശുദ്ധിയിലമര്‍ന്നു .
                                          അടര്‍ന്നു പൊഴിയുന്ന -
                                          ഓരോ ഇലതാളിന്‍ ,
                                          സുതാര്യതയില്‍ ,
                                          നനവാര്‍ന്ന സനേഹത്തെ -
                                          ദര്‍ശിച്ചു .
                                          ഏറുവെയില്‍ ചൂടില്‍ ,
                                          സ്വയം ഉഷ്ണിച്ച് ;
                                          കഴിഞ്ഞ മഴക്കാലത്തിന്‍റെ -
                                          മാബൂ സ്മരണയില്‍ മുഴുകി ,
                                          പെയ്തൊഴിഞ്ഞ  മഴയിലൂടെ ,
                                          വസന്തം പടിയിറങ്ങിയ-
                                          നാള്‍വഴികളെ നോക്കി ,
                                          ഇനിവരും പകല്‍ദൂരങ്ങളെ അളന്ന് ,
                                          കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ ഇലയനക്കംശ്രവിച് ,
                                          അവസാന തളിരിലയും പൊഴിച്ച് ,
                                          ഒരു മരം .







                                                                                                         രമ്യപവനന്‍         
                                         

Friday, 11 April 2014

                            കറുപ്പിനെ പ്രണയിച്ചവള്‍ 


                          
                                                കേവലത്വം അവശേഷിപ്പിച്ച -
                                                വാക്കുകളിലൂടെ എനിക്ക് ,
                                                ചിത്രകാരിയാവണം .
                                                ഭാവനയുടെ മൂടുപടമണിഞ്ഞ്‌
                                                ചെന്തീക്കനല്‍ കോരിയിട്ട ,
                                                വിളറിയ ക്യാന്‍വാസുകളില്‍
                                                വിശാലതയുടെ അടിയൊഴുക്കുകള്‍
                                                പകര്‍ത്തിയ ചിത്രണങ്ങള്‍
                                                ചില ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളായ് ,
                                                അവശേഷിക്കുന്നു .

                                               നിറക്കൂട്ടുകളില്‍ എനിക്ക് പ്രിയം
                                               കറുപ്പിനോടാണ് .
                                               എഴഴകിനെയും
                                               സ്വയം ലയിപ്പിക്കുന്ന
                                               കറുപ്പിനോട് .

                                               രാത്രിയില്‍ വിരിഞ്ഞുണര്‍ന്ന -
                                               വെണ്മ കലര്‍ന്ന പൂവിനും
                                               കറുപ്പിന്‍റെ സൌന്ദര്യമാണ് .

                                               അവന്‍ അവശേഷിപ്പിച്ച് ,
                                               പോയ സ്വപ്നങ്ങളും
                                               എന്നെ തള്ളിവിട്ടത്
                                               കറുപ്പിന്‍റെ ആഴങ്ങളിലേക്കാണ്ണ്‍.

                                               ഇടമുറിയാതെത്തുന്ന -
                                               ഇരവിനും ,പകലിനും -
                                               മദ്ധ്യേ നിന്ന്
                                               ഞാന്‍ കൊതിച്ചതും
                                               കറുത്ത കരസ്പര്‍ശത്തെയായിരുന്നു .
                                               ഞാനും നീയും
                                               എന്തിന്,
                                               നമ്മുടെ പഴകിയപ്രണയം ,
                                               പോലും കറുപ്പല്ലേ
                                               സ്വയം മറന്നുപോയ -
                                               ഉന്മാദക്കറുപ്പ് .

                                              എനിക്ക് വേണ്ടത്
                                              ചുവന്ന പാതയൊരുക്കാന്‍
                                              നീ സൂക്ഷിച്ച ,
                                              കരിഞ്ഞ ഗുല്‍മോഹറുകളല്ല .
                                              രാത്രിയുടെ അരണ്ട -
                                              നിഴല്‍പച്ചകള്‍ക്കിടയില്‍
                                              വിരിഞ്ഞ ,
                                              സുഗന്ധമുള്ള കറുത്തപൂക്കളെയാണ്ണ്‍.

                                              കറുത്ത ആകാശവും ,
                                              കറുത്ത ഭൂമിയും
                                              എന്നെ മാത്രം വലയം ചെയ്യ്ത
                                              കറുത്ത കിനാക്കളും,
                                              ചാലിച്ച് ,
                                              ഈ രാത്രിയുടെ പ്രതലത്തില്‍
                                              വരച്ചുവെച്ച ,
                                              കറുത്ത ചിത്രമാണ് നീ .





                                                                                                                   രമ്യ പവനന്‍  
                                                          

Tuesday, 8 April 2014

                             ചില കാഴ്ചകള്‍ 


                                    പകല്‍മഞ്ഞയില്‍ മുങ്ങിയ-
                                    ചില നിഴല്‍കാഴ്ചകളുണ്ട് .
                                    കിനാവിന്‍റെ അതിരുകള്‍ഭേദിച്ച് 
                                    ഒരു ജന്മാന്തരത്തിന്‍റെ ,
                                    ഉടലുപ്പ് പുരണ്ട് 
                                    പാനപാത്രങ്ങളില്‍ 
                                    സിന്ദൂരം നിറഞ്ഞു ,
                                    തുളുമ്പി പടര്‍ന്ന ,
                                    സായന്തനത്തിന്‍റെ 
                                    ഓര്‍മ്മപ്പെടുത്തലുകളായ് .

                                    എന്‍റെ പകലറുതിയില്‍ 
                                    അറംപറ്റിയ വാക്കായ് 
                                    മുറ്റത്ത്‌ വിരിഞ്ഞുകൊഴിഞ്ഞ -
                                    മന്ദാരത്തിന്‍റെ വെണ്മ ,
                                    കിനിഞ്ഞിറങ്ങിയ
                                    മനസിന്‍റെ ചിത്രണം പേറി ,
                                    വഴിദൂരങ്ങള്‍ ,
                                    പിന്നിട്ട പ്രണയകാഴ്ച .

                                    ഒരു വേള ,
                                    സൌഹൃദതിരകളുമായ് 
                                    കടല്‍ വലിഞ്ഞപ്പോഴും 
                                    തിരിച്ചു വരവിന്‍റെ 
                                    പ്രത്യാശയിലുണര്‍ന്ന -
                                    തിരക്കാഴ്ച .

                                    കണ്ണടച്ചിരുട്ടാക്കി ,
                                    മനസില്‍ നിറയെ ,
                                    അരണ്ട പകല്‍ നിറച്ചുവെച്ച ,
                                    ചില വഴിക്കാഴ്ചകളുണ്ട് .
                                    ഭിക്ഷ തേടിയ പിഞ്ചുകയ്യില്‍ ,
                                    പകര്‍ന്ന വെള്ളിനാണയവും ,
                                    പാത വക്കിലുയര്‍ന്ന ,
                                    താരാട്ടിന്‍റെ ഈണവും .
                                    ഉടല്‍നഗ്നതയില്‍ 
                                    അവളെ നക്കിയെടുത്ത-
                                    ആസക്തിയും .
                                    ഇലതാളുകളിലെഴുതി വെച്ച 
                                    മരണങ്ങളും ,
                                    അറുതിയറ്റു പോയിരുന്നെങ്കില്‍ ..

                                    ഞാനും എന്‍റെ കാഴ്ചകളും ,
                                    മേഘദൂരം പിന്നിട്ട് ,
                                    യാത്രയിലാണ് ,
                                    യാത്രയില്‍ നിന്ന് യാത്രയിലേക്ക് ..









                                                                                                                  രമ്യ പവനന്‍      
                                                
                                        

Friday, 28 March 2014

                               കടല്‍വഴിയില്‍ 


                                         കടല്‍ക്കാറ്റിനെ കാതോര്‍ത്ത് ,
                                         ഇരമ്പിയാര്‍ക്കുന്ന 
                                         തിരകളെ വകഞ്ഞ് 
                                         ഒരു പകല്‍ദൂരം സഞ്ചരിക്കണം 
                                         നിന്‍റെ കടലാഴങ്ങളെ 
                                         അറിയാന്‍ ...

                                         സ്മരണയുടെ ഓളങ്ങള്‍ക്കപ്പുറത്ത് ,
                                         ഇളകിയുലയുന്ന 
                                         കടല്‍പരപ്പില്‍ 
                                         നിന്‍റെ തിരയുടല്‍ 
                                         ഒഴുകിയകന്ന ,
                                         ഒഴുക്ക്പാതയില്‍നിന്ന് ,
                                         നിന്നോട് പ്രണയമാരായണം .
                                         പിന്നിട്ട കടലൊഴുക്കിലമര്‍ന്ന ,
                                         മുത്തു ചിപ്പികള്‍ വിരിയിച്ച 
                                         വസന്തം ,
                                         നിനക്കായ്‌ വീണ്ടും സമ്മാനിക്കണം .

                                          ഞാന്‍ അറിയുന്നു ,
                                          നിന്‍റെ വസന്തത്തില്‍ 
                                          തേന്‍നിറയ്ക്കാനാവില്ലെന്ന് .
                                          നിന്‍റെപനിച്ച കിനാക്കളെ 
                                          തണുപ്പിക്കാനാവില്ലെന്ന് 
                                          
                                          എന്‍റെ കനവുകളെ ,
                                          കടല്‍ചുഴിയില്‍ മുക്കികൊല്ലുമ്പോഴും .
                                          എന്നിലെ കടല്‍പച്ചകള്‍ 
                                          വരണ്ടശിശിരമായ് 
                                          കൊഴിഞ്ഞു ചാവുമ്പോഴും 
                                          പിന്നിട്ട കടല്‍ വഴിയില്‍ ,
                                          തങ്ങിയ കരകാറ്റ് ,
                                          നിന്‍റെ തിരയുടലിനെ 
                                          പുണരുന്നുണ്ടാകും .







                                                                                                                 രമ്യ പവനന്‍                                             
 

Tuesday, 18 March 2014

                                 മൊഴിയകലം 


                                    ഹൃദയത്തില്‍നിന്നടര്‍ന്നുവീണ 
                                    പ്രണയത്തെ 
                                     സ്വപ്നങ്ങളില്‍ ചാലിച്ച് 
                                    നിന്‍റെ കയ്യ് വെള്ളയില്‍ 
                                    പകര്‍ന്നപ്പോഴും 
                                    നമ്മെ വേര്‍തിരിച്ചത് 
                                    ഈ മൊഴിയകലമായിരുന്നു .
                                    എന്നും നിറചാര്‍ത്തുകളില്‍ 
                                    മറഞ്ഞ നിന്‍റെ മൌനം 
                                    വരണ്ട ശിശിരത്തിലെ -
                                    ഗന്ധമില്ലാത്ത ,
                                    ഹെയ്സല്‍ പൂക്കളായ് 
                                    വിടര്‍ന്നിരുന്നു .
                                    

                                    എന്നിലേക്കണയാന്‍ 
                                    നീ തീര്‍ത്ത പാതയായിരുന്നോ ?
                                    ഈ മൌനം 
                                    അതോ എന്നില്‍ നിന്നകലാന്‍ 
                                    നീ ഒരുക്കിയ കടംകഥയൊ ?
               
                                    ഈ ചൊടിയുടെ 
                                    വരമ്പില്‍ തങ്ങിനിന്ന -
                                    മൊഴിയെ ,
                                    ഞാന്‍ ഒന്നുചുംബിച്ചോട്ടെ?
                                    നിന്‍റെ രുചി ഭേദങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ 
                                    എന്‍റെ രുചി കൂട്ടുകളെ 
                                    വേര്‍പെടുതിയപ്പോഴാണ് 
                                    ആദ്യചുംബനം കയ്പ്പായിരുന്നെന്ന് 
                                    ഞാന്‍ അറിഞ്ഞത് .
                                    അവിടെയും ,
                                    നീ ഒരുക്കിയ മൌനത്തിന്‍റെ -
                                    വലയമുണ്ടായിരുന്നു .
                                    കറുത്ത തിരശീലയ്ക്ക് 
                                    പിറകില്‍നിന്നു വീണ്ടും -
                                    മൌനത്തെ കയ്യ്മാറിയപോഴാണ് ,
                                    വാചാലതയുടെ വ്യര്‍ത്ഥത ,
                                    ഞാന്‍ അരിഞ്ഞത് .
                                    അവിടെയും നിന്‍റെ മൌനം ,
                                    എന്നെ അറിയാതെ 
                                    പുണരുന്നുണ്ടായിരുന്നു .
                                    
                                    ഒരു പുഴയുടെ ഇരു തീരങ്ങളില്‍ 
                                    വീശിയകാറ്റിനെ ,
                                    ഒന്നായനുഭവിച്ച് ,
                                    നിനച്ചിരിക്കാതെയണഞ്ഞ -
                                    കിനാവിന്‍ ,
                                    വസന്തത്തില്‍ 
                                    കാട് പെയ്തപോഴാണ് 
                                    നമ്മുടെ മൊഴിയകലം ,
                                    ഭേദിക്കപ്പെട്ടത് .




                                                                                                                       രമ്യ പവനന്‍